To, co było rodzajem przystanku dla salezjanów udających się do Timoru Wschodniego, do Rajawali Selatan w Dżakarcie, stało się prawdziwą placówką, która dołączyła do tych w północnej Dżakarcie, w Tangerangu, na wyspie Sumba, na wschodniej Jawie, środkowej Jawie, na wyspie Flores, a obecnie w zachodniej części Kalimantan. Obecnie ponad 50 salezjanów pełni posługę w Indonezji, a wielu innych pracuje na terenach misyjnych za granicą.

Ekspansja dzieła salezjańskiego na Borneo stanowi odpowiedź na zaproszenie, jakie skierował do salezjanów emerytowany biskup archidiecezji Pontianak, bp Agustinus Agus, który w marcu 2025 r. poprosił salezjanów o przejęcie szkoły stolarskiej “Saint Yusuf”. Szkoła ta, która niegdyś kwitła, popadła w ruinę, tak więc zadaniem salezjanów było podjęcie odpowiednich działań mających na celu reaktywację szkoły stolarskiej z internatem i warsztatami w duchu służby ubogiej młodzieży. 

1 września 2025 r. trzech salezjanów – ks. Adi Prinanto, ks. Tarsisus Trianto i ks. John Laba – oficjalnie rozpoczęło tam swoją pracę misyjną, w czym towarzyszył im ks. Vincentius Prastowo, przełożony salezjańskiej wizytatorii Indonezji pw. św. Alojzego Versiglii (INA). Podczas podpisywania umowy o współpracy bp Agus wyraził nadzieję, że salezjanie ożywią szkołę i stworzą odpowiednie warunki do nauki młodzieży z zachodniego Kalimantanu. Ks. Prastowo podzielił tę opinię, nazywając nową placówkę miesyjną “pięknym darem dla Kościoła w Indonezji” w 40. rocznicę obecności salezjanów.

Archidiecezja ciepło przyjęła salezjanów, remontując opuszczony budynek, który wcześniej był używany przez kapucynów, aby mogła w nim zamieszkać nowa wspólnota. Budynek został poświęcony 29 września 2025 r. przez ks. Johna Labę, który obecnie odpowiada za tę nową placówkę.
Pod adresem salezjanów z Indonezji popłynęły serdeczne gratulacje i słowa pochwały za nieustanny rozwój dzieła salezjańskiego i stałe zaangażowanie na rzecz dzieci i młodzieży, będące wyrazem realizacji ich charyzmatycznej misji na wyspie Borneo i poza nią.