PG Zasoby

Prezentacja regionu Azji Południowej

LIST PROJEKTORA MAJOR - ACG 395


„Czekaliśmy na ciebie, czekaliśmy na ciebie tak bardzo,
ale w końcu jesteś: jesteś wśród nas i nie uciekniesz nam!”
(MB XVIII, 72)

PREZENTACJA REGIONU AZJI POŁUDNIOWEJ

Pobierz pełny tekst >>

Wprowadzenie.
1. Spełniło się wielkie marzenie.
2. Region Azji Południowej: sytuacja polityczna, społeczna i religijna regionu.
  Indie, Sri Lanka, Birma, Nepal, Kuwejt, Jemen
3. Historia obecności salezjańskiej w regionie.
 

3.1 Działalność misyjna w pierwszej połowie wieku
3.2 Dwaj wielcy misjonarze: arcybiskup Louis Mathias, ks. José Carreño
3.3 Szybki rozwój Zgromadzenia. Salezjanie w Indiach, Birmie, Sri Lance, Nepalu, Kuwejcie, Jemenie

4. Obecna obecność salezjańska.
 

4.1 Koordynacja międzyprowincjalna
4.2 Szkolenie. Uczenie się przez całe życie. Formacja początkowa
4.3. Instytucje edukacyjne, szkoły z internatem i szkoły z internatem, ośrodki młodzieżowe, apostolat dla młodych ludzi zagrożonych (YaR), usługi poradnictwa zawodowego, orientacja zawodowa
4.4 Rodzina salezjańska
4.5 Komunikacja społeczna
4.6 Działalność misyjna. Misja Arunachala. Parafie. Program rozwoju społecznego jest integralną częścią działalności misyjnej

5. Świętość pierwszych misjonarzy.
 

L'Arcivescovo Stefano Ferrando
Don Francesco Convertini

6. Wielkie wyzwania regionu.
 

6.1 Dawanie Boga młodym ludziom, absolutny priorytet
6.2 Namiętne życie dla „missio ad gentes”
6.3 Wzmacnianie wspólnego życia
6.4 Dbanie o charyzmatyczną identyfikację współbraci

Rzym, 21 września 2006 r.
Święto św. Mateusza Apostoła


Drodzy Współbracia,

trzy miesiące temu opublikowałem list zwołujący KG26, który wszędzie cieszył się bardzo pozytywnym przyjęciem, o czym świadczą niezliczone e-maile i listy, które otrzymałem i nadal otrzymuję, wyrażające radość współbraci na wybrany temat, ich dumą z bycia dziećmi Ks. Bosko i ich chęcią uczynienia osobistych, wspólnotowych i instytucjonalnych zmian koniecznych do tego, by zawsze pozostać wiernymi Bogu, Księdzu Bosko i młodzieży.

Teraz, w moim liście, chcę kontynuować prezentację Regionów. I natychmiast, kiedy zaczynam pisać list, mój umysł zalany jest wspomnieniami, które wciąż żyją podczas moich dwóch wizyt w Regionie Azji Południowej: pierwszym, w lutym 2005 r., W prowincjach Kalkuta, Guwahati i Dimapur na północnym wschodzie Indii i New Delhi, stolicy Indii, aby być obecnym na inauguracji obchodów stulecia obecności salezjańskiej w Indiach, a później przewodniczyć ogólnej wizycie; druga, w lutym 2006 r., na Sri Lankę na obchody pięćdziesięciolecia obecności salezjańskiej w tym wyspiarskim kraju oraz na prowincje indyjskie Chennai, Bangalore i Hyderabad, a zwłaszcza na Thanjavur w prowincji Tiruchy, ponieważ zakończyć obchody stulecia.

Czekam na kolejną wizytę w lutym 2007 r. W innych prowincjach regionu: w Bangalore (konkretnie w Kerali, w złotym jubileuszu obecności salezjańskiej w tym stanie) iw Bombaju, wiceprowincji Panjim (na jubileusz diament obecności salezjańskiej na tym terytorium), Wiceprowincji Myanmar i Ranchi w prowincji New Delhi.

Podczas moich pierwszych wizyt w Regionie byłem pod wrażeniem owocności, z jaką żyje charyzmat salezjański i przejawia się w różnych prowincjach. Nadal mam przed oczami tysiące twarzy młodych ludzi, pełnych życia i entuzjazmu, które widziałem na różnych spotkaniach. Gdziekolwiek się udałem, słyszałem, jak dzieci i młodzież wiwatują i krzyczą: „Viva Don Bosco!”. Jak możemy zapomnieć o spotkaniu w Chennai, w którym ponad 15 000 młodych ludzi z różnych naszych instytucji zebrało się na spotkanie pokojowe? Całe to uniesienie było wyrazem ich radości z wychowania przez synów Ks. Bosko, przynależności do Rodziny Salezjańskiej i spotkania z następcą Ks. Bosko.

Ta pierwsza stulecie obecności salezjańskiej w regionie była prawdziwym darem Boga dla Kościoła i Zgromadzenia. Dla salezjanów osiągnięto stulecie nauki, rozwoju i spełnienia marzeń Ks. Bosko na rzecz młodych ludzi, stulecia obfitych błogosławieństw. W tym miejscu muszę wyrazić wdzięczność Zgromadzenia wszystkim tym, którzy byli narzędziami cudownego rozwoju. Wibrująca obecność salezjańska w regionie jest dziś owocem pionierskiego przedsięwzięcia misjonarzy z zagranicy, którzy stworzyli „ Da mihi animas„Księdza Bosko jest przyczyną i motorem ich życia. Ustanowili charyzmat salezjański, który dziś przynosi owoce w obfitości. Wszystkim tym misjonarzom, różnych języków i narodowości, ogromna większość z nich przeszła już do domu Ojca, aby otrzymać nagrodę wiernych sług, dziękuje Przełożonemu Generalnemu i całemu Zgromadzeniu!

Jak powiedziałem w homilii inauguracyjnej Mszy św. Z okazji stulecia w New Delhi w dniu 28 lutego 2005 r., „Nie możemy nie uderzyć ogromnym rozwojem charyzmatu Ks. Zaznaczam, że dzisiaj możemy powiedzieć, że Zgromadzenie ma twarz indyjską ”. Oczywiście i chcę porozmawiać o tej twarzy z Indii i Azji Południowej na następnych stronach.

1. Spełniło się wielkie marzenie

Historia obecności salezjańskiej w regionie ma bardzo odległe korzenie. Już w 1875 r. Ksiądz Bosko mówił o Indiach jako jednym z możliwych przyszłych krajów, w których mogliby wysłać swoich misjonarzy. [1] Rok później wspomniał o Cejlonie (obecnie Sri Lance) wśród obozów misyjnych przyszłości. [2] W tym samym roku Pius IX ofiarował Ks. Bosko Wikariat w Indiach, a następnego roku Ks. Bosko napisał do Ks. Cagliero: „ Pójdziemy, by przyjąć Wikariat Apostolski Mengador (Mangalore) ” i zaproponować samemu Don Cagliero możliwość, że był wikariuszem apostolskim. [3] W końcu, w nocy z 9 na 10 kwietnia 1886 r., Ks. Bosko miał sen misyjny w Barcelonie, który „powiedział Don Rua (i innym) głosem przerywanym szlochem”.

Ksiądz Bosko „widział ogromną liczbę młodych, którzy biegając wokół niego mówili do niego:„ Czekaliśmy na ciebie, czekaliśmy na ciebie tak bardzo, ale w końcu jesteś: jesteś wśród nas i nie uciekniesz nam! ”[…] podczas gdy był zdumiony, kontemplując ich, ujrzał ogromną trzodę owieczek prowadzoną przez pasterkę, która po rozdzieleniu młodych i owiec, położyła jedną na jednej stronie, a pozostałe na drugiej, zatrzymała się obok Dona Bosko i powiedział do niego: „Czy widzisz, jak daleko jesteś?” „Tak, widzę to”, odpowiedział Ksiądz Bosko. „Cóż, pamiętasz sen, który miałeś w wieku dziesięciu lat?” Następnie przyprowadziła chłopców do boku Ks. Bosko, mówiąc do niego i do nich: „Popchnij swoje spojrzenie i wepchnij je wszystkie i przeczytaj, co to jest napisane. " Chłopiec czytał: „ Valparaiso ,„ inny ”Santiago ”, inne„ Pekin ”. Wtedy pasterz, który wydawał się być nauczycielem chłopca, powiedział: „Teraz pociągnij jedną linię z jednego końca na drugi, z Pekinu do Santiago ...”. Pasterzka kontynuowała przemawiając do Ks. Bosko: «... Widzisz tu dziesięć innych ośrodków od środka Afryki po Pekin. Te ośrodki będą także dawać misjonarzom wszystkie te inne ziemie. Jest Hongkong, tam Kalkuta ... Ci i inni będą mieli domy, studia i nowicjaty „”. [4]

Cóż, widząc rzesze młodych ludzi na różnych spotkaniach, które miałem z nimi w Indiach, przypomniałem sobie słowa skierowane do Księdza Bosko przez chłopców we śnie: „ Czekaliśmy na ciebie, czekaliśmy na ciebie tak bardzo, ale w końcu jesteś: jesteś między nami a ty nie uciekniesz! „I z wdzięcznością zobaczyłem, że się zorientowali. Nasza praca w Azji, zwłaszcza w Azji Południowej, była więc już przewidziana przez Księdza Bosko, wyraźnie pokazana mu przez pasterkę z nieba jako część przyszłości Zgromadzenia, a to, co widzimy dzisiaj, jest spełnieniem tego marzenia.

Biskupi z „Padroado” w Mylapore w południowych Indiach byli w rękach Boga bezpośrednimi narzędziami, które doprowadziły salezjanów do Regionu. Od 1896 r. Biskup Antonio de Souza Barroso wielokrotnie prosił Ks. Rua o wysłanie salezjanów do pracy w jego diecezji. Jego następcą był biskup Teotonio Manuel Ribeiro Vieira de Castro, wielki wielbiciel Ks. Bosko. W 1885 roku, młody kapłan, był w Turynie, aby spotkać się z Ks. Bosko i otrzymać jego błogosławieństwo. Dlatego, kiedy został biskupem Mylapore, bardzo chciał mieć salezjanów w swojej diecezji, a od 1901 r. Często pisał do Ks. Rua, prosząc salezjanów. Wreszcie Ks. Rua zgodził się je wysłać, pod warunkiem spełnienia określonych warunków (głównie dotyczących wydatków, pobytu i utrzymania). Formalne porozumienie zostało przygotowane i podpisane przez biskupa Manuela de Castro i Ks. Rua w Turynie 19 grudnia 1904 r. Ustalono, że salezjanie zostaną wysłani do Thanjavur, który był wówczas częścią diecezji Mylapore, aby wynająć istniejący tam dom dziecka. i szkoła zawodowa. Tak więc 5 stycznia 1906 r. Pierwsza grupa 5 salezjanów, pod przewodnictwem o. Giorgio Tomatisa, przybyła do Indii.

 

2. Region Azji Południowej

Do KG25 Azja Południowa stanowiła część regionu Azji, a później Australazji. Biorąc pod uwagę ciągły rozwój salezjanów i pracy w tym regionie, 25. Kapituła Generalna podzieliła Region na dwie części: Azję Wschodnią-Oceanię i Azję Południową, a dziś Azja Południowa obejmuje 9 Prowincji i Wiceprowincję Konkan w Indiach, wiceprowincje Mjanmy i Sri Lanki oraz społeczności i obecność na Wyspach Andamańskich (należących do prowincji Chennai), w Nepalu (należących do prowincji Kalkuta), w Jemenie (należących do prowincji Bangalore) oraz w Kuwejcie (należącym do prowincji Mumbai).

Na początku XX wieku, w momencie przybycia salezjanów, Indie, Birma (obecnie Myanmar) i Cejlon (obecnie Sri Lanka) były koloniami brytyjskimi, podczas gdy Kuwejt był brytyjskim protektoratem. Indie uzyskały niepodległość w sierpniu 1947 r., Myanmar w styczniu 1948 r., Sri Lanka w lutym 1948 r. I Kuwejt we wrześniu 1961 r. Nepal był niepodległym krajem od drugiej połowy XVIII wieku. 

Sytuacja polityczna, społeczna i religijna.

Ponieważ region Azji Południowej jest bardzo duży, a narody, które go tworzą, różnią się znacznie pod względem kultur i języków, rozważymy każdy kraj osobno.

Indie

Indie, położone geograficznie w południowej części Azji, z granicami rozciągającymi się od morza Arabii do Zatoki Bengalskiej, znajdują się między Myanmarem a Pakistanem. Pierwotnie Indie były zamieszkiwane przez Drawidian, których cywilizacja była jedną z najstarszych na świecie, sięgającą co najmniej 5000 lat. Około 1500 rpne C. Grupy aryjskie najechały subkontynent indyjski od północnego zachodu; ich połączenie z pierwotnymi mieszkańcami dało początek dzisiejszej klasycznej kulturze indyjskiej.

Później na terytorium Indii regularnie odbywały się naloty Arabów, Turków i europejskich kupców; wreszcie w XIX wieku Wielka Brytania przejęła kontrolę polityczną nad niemal całym terytorium Indii. Przedłużony opór wobec angielskiego kolonializmu doprowadził do niepodległości w 1947 roku.

Z niepodległością subkontynent podzielono na dwa: świeckie państwo Indii i mniejsze muzułmańskie państwo Pakistanu. Wojna między dwoma krajami w 1971 r. Oznaczała, że ​​Pakistan Wschodni stał się odrębnym narodem, zwanym Bangladeszem.

Kolejne fale obcych najeźdźców pozostawiały niezatarty ślad na kulturze subkontynentu indyjskiego. Spośród całej populacji około 72% jest pochodzenia indyjsko-aryjskiego, 25% pochodzenia drawidyjskiego. Znaczna liczba ludności jest określana jako Dalit . Te wchodzą na listę „ zaplanowanych kast ” rządu indyjskiego i mogą uzyskać dostęp do pewnych świadczeń socjalnych. Ponadto istnieją różne plemiona, które należą do listy „ zaplanowanych plemion ”.

Religia hinduska ( dharma ) rozważa cztery kasty w hierarchicznej kolejności: bramińskiej (klasy kapłańskiej), The Kshatriya (książęcy klasa), przy czym wajśja (klasa handlowa) i Śudrowie (klasa robotnicza). Członkowie tych głównych kast uciskali różne grupy pierwotnych mieszkańców i sprowadzili ich do klasy „ wyrzutków ”, Dalitów, pariasów. W trakcie i po walce o niepodległość w Indiach wystąpiła silna reakcja na tę niesprawiedliwą sytuację, a dziś zarówno rząd, jak i Kościół robią wiele dla dobra „wyrzutków”. Wspomnieliśmy konkretnie o tej grupie, ponieważ około 70% chrześcijan w Indiach należy do Dalitów, aw niektórych naszych prowincjach indyjskich są głównymi odbiorcami i beneficjentami naszego apostolatu.

Obecnie Indie są największą demokracją na świecie, drugim najbardziej zaludnionym krajem, z populacją przekraczającą miliard (1 095 351 995), z czego 80,5% stanowią Hindusi, 13,4% to muzułmanie, 2,3 % Chrześcijan. W kraju istnieją ogromne nierówności między bogatymi a biednymi. Wskaźnik alfabetyzacji wynosi tylko 59,5%. Językiem urzędowym jest hindi , podczas gdy angielski ma powiązaną pozycję jako język narodowy. Ponadto istnieje 14 innych języków urzędowych, każdy z własnym pismem i 200 innych języków nieoficjalnych, nie licząc tysięcy dialektów. Tak więc Indie są prawdziwą mozaiką języków, kultur i tradycji, które przyczyniają się do jej oszałamiającej złożoności i wyjątkowego bogactwa.

Po wyborach parlamentarnych w maju 2004 r. Nastąpiła zmiana rządu: z ultra-nacjonalistycznej partii ideologii Hindutva(tj. wyłącznie hinduistyczny), przeniósł się do bardziej umiarkowanej centrolewicowej koalicji, przy zewnętrznym wsparciu partii komunistycznej. Konflikty międzyreligijne (głównie między hinduistami i muzułmanami) często wybuchają. Nawet bezpośrednie lub pośrednie prześladowania chrześcijan trwają nadal, czasami dochodzi do gwałtownych incydentów. W tym miejscu należy wspomnieć o ogłoszeniu w niektórych stanach prawa przeciwko nawróceniom, które zabrania tak zwanej „wymuszonej” konwersji z jednej religii na drugą. Ale prawdziwym powodem prawa jest zapobieganie, aby ludność niższych kast i wymienionych plemion stała się chrześcijanami. Rzecznicy Kościoła wiele razy wyjaśniają sprawy, a to znaczy, że nawrócenie przez swoją wewnętrzną naturę nie jest wymuszone i że w Kościele nie ma wymuszonych nawróceń.

Na poziomie politycznym istnieje długotrwały konflikt między Indiami i Pakistanem w sprawie Kaszmiru, który doprowadził dwa narody do wojny trzy razy, na skraj wojny nuklearnej. Ostatnio jednak wydaje się, że istnieje mniejsze napięcie i większa otwartość na dialog i można odnieść wrażenie, że sytuacja się poprawia.

W ostatniej dekadzie, mniej więcej, globalizacja dotarła do Indii w niezwykły sposób. Kraj ma wkrótce stać się supermocarstwem gospodarczym w nadchodzących dziesięcioleciach, wraz ze wszystkimi towarzyszącymi mu bolączkami, takimi jak konsumpcjonizm, materializm i wciąż powiększająca się przepaść między biednymi a ludźmi. Ludność Indii jest nadal w przeważającej mierze wiejska i rolnicza, chociaż w chwili obecnej rozwija się szeroka gama nowoczesnych gałęzi przemysłu i wielość usług, które napędzają wzrost gospodarczy. Indie są w stanie skorzystać z dużej liczby dobrze wykształconych i biegłych osób posługujących się językiem angielskim, dzięki czemu może stać się ważnym eksporterem usług oprogramowania i wiedzy specjalistycznej. Ogromna i rosnąca populacja jest jednocześnie jej głównym zasobem pod względem kapitału ludzkiego,

Początki chrześcijaństwa w Indiach sięgają św. Tomasza Apostoła w 52 rne C.; Kościół Syro-Malabarski twierdzi, że pochodzi właśnie od św. Tomasza. Wielki impuls dał przybycie św. Franciszka Ksawerego w 1542 r. I działalność misyjna jezuitów. Po ich stłumieniu w 1776 r. Zagraniczni misjonarze z Paryża (MEP) przybyli do Indii i wiele pracowali na rzecz ewangelizacji. Część grupy jakobickiej (która opuściła Kościół katolicki przed wiekami ze względu na nadmierną łacińską politykę portugalskich misjonarzy) powróciła do pełnej komunii z Kościołem rzymskokatolickim w 1930 roku. inne Kościoły katolickie w pełnej komunii z Rzymem: Kościół Syro-Malabar i Kościół Syro-Malankara, które są zarządzane przez odpowiednich głównych arcybiskupów; główny arcybiskup Kościoła Syro-Malabarskiego jest także kardynałem. Obecnie w Indiach jest trzech kardynałów, z których jeden (kardynał Ivan Dias z Mumbaju) został niedawno mianowany prefektem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów.

W Indiach żyje ponad 24 miliony chrześcijan, co odpowiada 2,3% populacji; wśród nich katolicy stanowią 1,98% populacji. Jest 21.931 kapłanów (12.207 diecezjów i 9.724 zakonników); jest 102 102 osób konsekrowanych, z czego 12 802 to mężczyźni i 89 300 kobiet. [5] 68% duchownych i zakonników pochodzi z południa kraju, ze stanów Kerala, Tamil Nadu, Mangalore i Goa. Niektóre z diecezji syryjsko-malabarskich w Kerali mają wysoki odsetek katolików (Palai w Kerali ma 50,64% katolików), podczas gdy w północnych Indiach są diecezje, które mają mniej niż 0,02% katolików.

Hierarchia katolicka powstała w Indiach w 1886 r., W kościele Syro-Malabar w 1923 r., A w Syro-Malankara w 1932 r. Oprócz Konferencji Biskupów Narodowych (CBCI) od 1987 r. Odbyły się trzy inne odrębne konferencje biskupów trzy obrzędy katolickie (łacina, Syro-Malabar i Syro-Malankara).

Społeczność chrześcijańska, a dokładniej wspólnota katolicka, jest siłą w Indiach. Chociaż są oni niewielką mniejszością, chrześcijanie zapewniają 20% edukacji podstawowej w kraju, 10% alfabetyzacji i programów zdrowotnych dla społeczności, 25% opieki dla sierot i wdów oraz 30% opieki osób niepełnosprawnych, trędowatych i ofiar AIDS.

Największym wyzwaniem stojącym przed Kościołem w Indiach jest praca na rzecz najbiedniejszych i najbardziej uciskanych, z jasną i ewangeliczną wizją i świadectwem oraz promowanie dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego między członkami różnych religii i sekt.

Sri Lanka

Sri Lanka (dawniej Cejlon) jest tropikalnym krajem wyspiarskim, około 31 kilometrów na południe od Indii. Znajduje się w strategicznej pozycji na Oceanie Indyjskim, na głównym szlaku handlowym między Dalekim Wschodem a Afryką i Europą.

Sri Lanka ma bardzo starą historię: eksperci potwierdzają, że na wyspie istniały kolonie co najmniej 130 000 lat temu. Duży odsetek populacji ponad 20 milionów ma pochodzenie indyjskie. Wśród nich większość (grupa syngaleska) ma swoje korzenie tysiące lat temu i jest uważana za rdzennych mieszkańców kraju; stanowią 73,8% populacji, podczas gdy mniejsza liczba Tamilów z południowych Indii jest drugą co do wielkości grupą (ponad 8,5%) i żyje głównie w północnej części wyspy.

Wojna domowa między ludem syngaleskim a ludem tamilskim, wspieranym przez rewolucyjną grupę LTTE, spowodowała ponad 100 000 zgonów w ciągu ostatnich dwóch dekad i rozproszyła ponad 200 000 Tamilów, którzy szukali schronienia na Zachodzie. Ostatnio wyspa została poważnie dotknięta przez tsunami z 26 grudnia 2004 r., Które spowodowało ponad 10 000 zgonów i rozległych szkód. Nasi współbracia szybko zmobilizowali zasoby, aby przynieść pociechę krewnym zmarłych, wraz z jedzeniem, schronieniem i inną pomocą dla ludzi.

Spośród całej populacji buddystów jest 69,1%, muzułmanów 7,6%, hinduistów 7,1%, chrześcijan 8%, a inne grupy nieokreślone około 10%.

Już w 1505 roku przybyli na wyspę portugalskich księży. Dzieło ewangelizacji rozpoczęło się w 1543 r. I poczyniło ogromne postępy w pierwszej połowie XVII wieku, wraz z przybyciem różnych grup misjonarzy. Wśród nich był błogosławiony Józef Vaz, kapłan z Goa. Ale w drugiej połowie tego samego wieku, kiedy państwo wyspiarskie znalazło się pod panowaniem Holendrów (1650-1795), dzieło ewangelizacji napotkało poważne przeszkody. Później, wraz z pojawieniem się Anglików, sytuacja uległa poprawie, chociaż różne czynniki przyczyniły się do utrudnienia działalności Kościoła aż do niepodległości kraju w 1948 roku.

Katolicka hierarchia została wzniesiona w 1886 r. W 1893 r. W Kandy otwarto seminarium papieskie, aby zapewnić formację kapłańską dla duchowieństwa Indii i Sri Lanki. W 1955 r. Papieskie Seminarium w Kandy zostało przeniesione do Pune w Indiach; na jej miejsce w Ampitiya utworzono seminarium narodowe „Matki Bożej ze Sri Lanki”, aby służyć diecezjom Sri Lanki. Dzisiaj ludność katolicka ma 1 365 000 (6,8% ogółu ludności); jest 11 diecezji z 1 080 kapłanami (683 diecezjalnych i 397 religijnych) i łączna liczba 3038 zakonników, w tym 577 mężczyzn i 2461 kobiet. [6]

Największym wyzwaniem dla Kościoła na Sri Lance jest praca na rzecz pojednania między Tamilami i Syngalezami oraz rozwiązanie problemu etnicznego; także pracować na rzecz większego dialogu z buddystami.

Myanmar

Myanmar (starożytna Birma) znajduje się w południowo-wschodniej Azji, granicząc z Chinami, Laosem, Bangladeszem i Tajlandią, na skraju Morza Andamańskiego i Zatoki Bengalskiej. Ludność Myanmaru liczy około 48 000 000, z czego buddyści to 89%, chrześcijanie 4%, a muzułmanie 4%.

Od 1988 r. Bezwzględna junta wojskowa rządzi krajem. Nie pozwala obywatelom cieszyć się ich prawami człowieka, wolnością politycznego samostanowienia, wolnością prasy i ekspresji. Grupy etniczne w stanach Shan, Mon, Karen i Karenni (na granicach z Tajlandią) są represjonowane przez rząd do celów wojskowych, zgodnie z systematycznym planem „oczyszczania etnicznego”, jak się to nazywa.

Pochodzenie Kościoła w Myanmarze można odnaleźć w połowie XVI wieku, a konkretnie w próbie ewangelizacji dokonanej w 1544 roku przez francuskiego franciszkanina. Prawie sto lat później kapucyni przybyli do Myanmaru, a po nich do Barnabitów. W pierwszej połowie XIX wieku, w wyniku wojny między Brytyjczykami a Birmańczykami, Kościół został niemal całkowicie wytępiony, tak że w 1866 r. Pozostało tylko dwóch księży katolickich. Stopniowo sytuacja się poprawiła, aw 1995 r. Ustanowiono hierarchię katolicką.

Dzisiaj Myanmar ma katolicką populację ponad 620 000 wiernych (1,16%); jest 13 diecezji, w tym 574 kapłanów (w tym 540 diecezjalnych i 34 zakonników) i 1627 zakonników konsekrowanych, w tym 139 mężczyzn i 1 488 kobiet. [7] 

W latach 1965-1966 rząd znacjonalizował wszystkie instytucje kościelne. Jednak pomimo przeszkód wynikających z sytuacji politycznej Kościół jest żywy i dynamiczny. Od 1995 r. Konferencja Episkopatu Myanmaru naciska na wolność wyznania na podstawie konstytucji narodowej.

Nepal

Nepal, śródlądowy kraj Azji Południowej, znajduje się w strategicznej pozycji między Chinami a Indiami; jest to kraj, który biegnie z wysokości 70 metrów do 8850 metrów Mount Everest; 8 z 10 najwyższych szczytów na świecie znajduje się w Nepalu.

Nepal jest jednym z najbiedniejszych i najsłabiej rozwiniętych krajów na świecie, mając prawie jedną trzecią ludności poniżej granicy ubóstwa. Rozwój gospodarczy Nepalu jest bardzo niski, a to ze względu na jego zacofanie, odległe i śródlądowe położenie geograficzne, łatwość, z jaką podlega on klęskom żywiołowym, a przede wszystkim wewnętrzną walkę cywilną, prowadzoną przez partyzantów maoistowskich oraz przez szereg radykalnych grup anty-monarchistycznych wraz z lewicowymi. Niepewna sytuacja ograniczyła również turystykę, która w lepszych czasach była jednym z głównych źródeł waluty obcej.

Nepal ma 29 milionów mieszkańców i jest rządzony przez króla, z parlamentem i ministrami. Ale sytuacja polityczna jest zmienna, jeśli nie anarchiczna. Typowym przykładem była w 2001 r. Masakra dziesięciu członków rodziny królewskiej, w tym króla i królowej, z rąk księcia koronnego. Większość ludności Nepalu to Hindusi. Konwersja na inną religię jest zabroniona przez prawo.

W 1628 r. Jezuiccy misjonarze przywieźli wiarę katolicką do Nepalu, ale podejmowane przez nich dzieło ewangelizacji było bardzo ograniczone. Dziś jest około 8000 katolików (0,02%), z 50 kapłanami (12 diecezjalnych i 38 religijnych), 164 zakonników konsekrowanych, z których 40 to mężczyźni i 124 kobiety. [8]

Konwersje z hinduizmu, który jest religią narodową, są nie tylko zakazane, ale i karane więzieniem. Misja chrześcijańska, rozumiana jako jawne głoszenie Ewangelii, jest zabroniona.

Kuwejt

Kuwejt, mały kraj, znajduje się na Bliskim Wschodzie, między Irakiem a Arabią Saudyjską, granicząc z Zatoką Perską. Chociaż jest bogaty w ropę, jest prawie całkowicie zależny od importu żywności; 75% wody pitnej musi być destylowane lub importowane.

Kuwejt liczy około 2650 000 mieszkańców, w tym 1 300 000 obcokrajowców; 85% to muzułmanie, podczas gdy pozostałe 15% to chrześcijanie, hindusi, zaratusztrianie i inni, prawie wszyscy emigranci.

Pochodzenie chrześcijaństwa w regionie wywodzi się z czasów apostolskich. Obecnie katolicy stanowią około 158 500 (5,98%) całej populacji i należą do różnych obrzędów. W Kuwejcie jest biskup katolicki i katedra oraz trzy inne miejsca kultu; jest 12 kapłanów, z których 9 jest zakonnikami. Jest 22 zakonników konsekrowanych, z których 13 to zakonnice. [9]

Jemen

Jemen to kolejny kraj na Bliskim Wschodzie, z populacją prawie 21 000 000, praktycznie cały muzułmanin, z niewielką liczbą Żydów, chrześcijan i Hindusów. Północna część uzyskała niepodległość od Imperium Osmańskiego w 1918 r., Podczas gdy Brytyjczycy wycofali się z południowej części dopiero w 1967 r. Gdy Jemen Południowy przyjął orientację marksistowską, tysiące południowych obywateli schroniło się na północy; ten exodus doprowadził do konfliktu między dwoma regionami. Wreszcie w 1990 r. Oba regiony spotkały się w Republice Jemeńskiej. Obecnie, relatywnie, kraj cieszy się pewną harmonią.

W całkowitej populacji 21 milionów jest około 4000 katolików, a są to głównie ekspatrianci z Filipin i Indii, a także niewielka grupa Irakijczyków, Sudańczyków, Libańczyków, Jordańczyków, Amerykanów i Brytyjczyków. Jest 5 kapłanów salezjańskich, których zadaniem jest kapelan w Misjonarzu Miłosierdzia Matki Teresy, ale także zaspokajają duchowe potrzeby małej katolickiej populacji. Istnieją 4 wspólnoty Misjonarzy Miłosierdzia Matki Teresy, z 24 siostrami z różnych środowisk. W 1998 r. Trzech z nich zostało zabitych przez islamskiego fundamentalistę: byli pierwszymi męczennikami Misjonarzy Miłosierdzia, którzy oddali życie za wiarę w służbę ubogim. W niektórych ośrodkach, w których pracują salezjanie, programy animacyjne są organizowane, aby pomóc emigrantom oprzeć się przyciąganiu islamskich fundamentalistów i protestanckich sekt. Obecnie sytuacja poprawia się, począwszy od 2000 r., Kiedy prezydent nakazał premierowi zwrócić budynki kościelne wraz z przyległymi ziemiami do Kościoła katolickiego w Jemenie.

 

3. Historia obecności salezjańskiej w regionie

Pierwszą grupę salezjanów tworzyli trzej kapłani, duchowny, koadiutor i aspirant; byli czterema Włochami, Belgiem i Francuzem, pod kierunkiem Don Giorgio Tomatisa. Wyruszyli do Genui 17 grudnia 1905 r. I przybyli do Bombaju 5 stycznia następnego roku. Przybyli najpierw przez biskupa Damana, a następnie przez biskupa Mylapore, przybyli do Thanjavur, ich miejsca misyjnego 14 stycznia 1906 roku.

Natychmiast wzięli odpowiedzialność za sierociniec św. Franciszka Ksawerego i parafialnej szkoły podstawowej. W ciągu trzech tygodni od przybycia aktywowali grupę współpracowników salezjańskich i rozpoczęli uroczyste oratorium, gdzie wieczorem po odpoczynku chłopcy mieli godzinę katechizmu, nauczaną przez współpracowników i przez niektórych starszych wśród młodych ludzi , W lutym tego samego roku rozpoczęły się dwa laboratoria.

Już w czerwcu 1906 roku udzielili pierwszego chrztu. Ponadto od początku starali się promować rodzime powołania. W sierpniu 1907 r. Młody mężczyzna w wieku 28 lat, Ignazio Muthu, poprosił o dołączenie do salezjanów w Thanjavur. W 1908 r. Wraz z innym aspirantem został wysłany do Włoch, aby odbyć nowicjat. Po nowicjacie i po studiach filozoficznych w Portugalii dwaj młodzi salezjanie powrócili do Indii. Ignacy Muthu, wyświęcony 31 grudnia 1916 r., Był pierwszym indyjskim kapłanem salezjańskim.

Podczas gdy pierwsze dwa lata pracy salezjańskiej były realizowane w Thanjavur, niespodziewana śmierć ks. Ernesta Vignerona, jednego z misjonarzy pierwszej grupy, 19 listopada 1907 r. Była ciosem dla wspólnoty salezjańskiej. Ale Bóg zapewnił w szczególny sposób. Inny francuski misjonarz, ks. Eugenio Mederlet, podróżował do Chin, aby dołączyć do misjonarzy salezjańskich w Makau. Przechodząc przez Indie, zatrzymał się, by odwiedzić swojego przyjaciela Dona Vignerona. Gdy był jeszcze w Indiach, jego przyjaciel zmarł, a Ks. Rua wysłał telegram do Dona Mederleta, prosząc go, by został w Indiach, by go zastąpić.

W 1909 roku Don Tomatis, pozostawiając misję Thanjavur Donowi Mederletowi, dołączył do Mylapore (Chennai), aby założyć drugą fundację. Tutaj również rozpoczęto pracę dla sierot w istniejącym sierocińcu. Don Tomatis zmarł niespodziewanie w 1925 roku.

Tymczasem Stolica Apostolska naciskała na salezjanów, aby przyjęli rozległą misję Assama. Wreszcie, 13 stycznia 1922 r., Pierwsza grupa 11 misjonarzy (6 kapłanów i 5 koadiutorów) z Don Louisem Mathisem na czele przybyła do Shillong, następnie stolicy Assamu. W grudniu 1922 r. Don Mathias został mianowany prefektem apostolskim Assam. Od tego momentu nigdy nie oglądał się za siebie. W 1923 r. Salezjanie z Indii utworzyli „Wiceprowincję” z siedzibą w Shillong, a ks. Mathias został mianowany przełożonym. 28 maja 1926 r. Indyjska „Wiceprowincja” została wyniesiona do Prowincji: ks. Mathias został pierwszym inspektorem, kwatera główna pozostała w Shillong, a św. Tomasz Apostoł został wybrany na patrona.

Podczas gdy praca salezjańska postępowała bardzo dobrze na północy, sytuacja na południu nie była tak zachęcająca. Salezjanie mieli problemy z miejscową administracją diecezjalną. Miejscowy biskup okazał się bardzo przyjazny i ojcowski dla salezjanów; nie wikariusz generalny, który rządził diecezją podczas długiej nieobecności biskupa w Europie. Dlatego Nadzwyczajny Gość, Don Pietro Ricaldone, wycofał salezjanów z Thanjavur i Mylapore i wysłał ich do Bombaju i Vellore. W 1928 r. Misja Nord Arcot z siedzibą w Vellore została przyłączona do archidiecezji Madras, która z kolei została powierzona salezjanom, a ks. Eugenio Mederlet został mianowany arcybiskupem.

W 1934 roku Don Louis Mathias i Don Stefano Ferrando zostali wyświęceni na biskupów, odpowiednio w Shillong i Krishnagar. W 1935 r. Biskup Mederlet zmarł nagle. Biskup Mathias został następnie przeniesiony do archidiecezji Madras i Mons Ferrando do Shillong. W 1939 r. Północni salezjanie weszli do Birmy (Myanmar) i rozpoczęli pracę w Mandalaj; w 1956 r. na południu rozpoczęli pracę salezjańską w Negombo na Sri Lance.

3.1 Działalność misyjna w pierwszej połowie wieku

Od 1922 r. Do II wojny światowej nieustannie napływali misjonarze salezjańscy, którzy przybyli do Indii z zagranicy. Po ogłoszeniu niepodległości w 1947 r. Zagranicznym misjonarzom coraz trudniej było wjechać do Indii. Wreszcie w 1966 r. Rząd położył kres wjazdu misjonarzy z zagranicy. W ten sposób, od roku 1906 do 1966, w okresie 60 lat, ponad 450 salezjanów z różnych krajów przybyło do Indii jako misjonarze - większość z nich z Europy, zwłaszcza z Włoch, ale także z Australii i z Ameryk. Zdecydowana większość z nich zginęła w Indiach, kraju ich misyjnej adopcji; niektórzy z nich powrócili do kraju ojczystego z powodów zdrowotnych lub z innych powiązanych przyczyn. Tylko 31 zagranicznych misjonarzy pozostaje dziś w Indiach.

Od samego początku misje były uprzywilejowanym wyrazem charyzmatu salezjańskiego wśród młodzieży. Począwszy od edukacji młodzieży, a skończywszy na ewangelizacji miejscowej ludności: to, można powiedzieć, była specyficzna strategia misyjna przyjęta przez salezjanów we wszystkich ich misjach. Ale praca misyjna w Indiach ma swoje własne cechy, które odróżniają ją od pracy misyjnej w innym miejscu Zgromadzenia.

Po pierwsze, należy podkreślić, że od początku misjonarze byli międzynarodową grupą z różnych krajów, przedstawiając w ten sposób rzeczywistość Kościoła powszechnego. Pomocy udzielono także temu, że misjonarze utrzymywali kontakt z krajami pochodzenia w celu wsparcia ekonomicznego i psychologicznego, tak niezbędnego dla szybkiego rozwoju misji. Gdziekolwiek rozpoczęto misyjną pracę salezjańską, transformacja, wzrost i postęp były widoczne na całym obszarze.

Nawet obecność znacznej liczby braci salezjanów, którzy pracowali razem z kapłanami, kładąc ręce na wszelkiego rodzaju wykwalifikowaną pracę, zrobiła bardzo korzystne wrażenie, ponieważ mówiła o fundamentalnej równości ludzi w kraju zdominowanym przez podziały plemienne i kasty i gdzie każda kasta jest związana z pewnym rodzajem pracy. Rola koadiutora salezjańskiego w misjach była decydująca dla jakości i głębi jego świeckich świadectw.

Tak więc głoszenie Ewangelii i sprawowanie sakramentów szło w parze z edukacją i pracą zawodową, dając mocne świadectwo godności osoby ludzkiej i pracy ludzkiej. Sieć szkół, ośrodków kształcenia zawodowego, szkół z internatem i szkół z internatem dla chłopców i dziewcząt, które szybko pojawiły się na całym terytorium misyjnym, wywarła głęboki wpływ na społeczeństwo, które od dawna pozostawało w stagnacji i izolowało się, otwierając je na rozległy świat otaczający, dający wiarygodne świadectwo potęgi Ewangelii i jej dalekosiężne implikacje społeczne.

Drugą cechą charakterystyczną pracy misyjnej w Indiach było to, że z formacji misjonarzy na miejscu, Mons. Mathias nalegał ze swoimi przełożonymi, aby wysyłali młodych ludzi do Indii, gdzie rozpoczynali nowicjat, a następnie przechodzili przez etapy formacyjne w miejscach ich przyszłej służby, ucząc się języka, obyczajów i tradycji miejscowej ludności, którym mogliby służyć , Ich młodość, energia i zapał sprawiły, że bardzo szybko dostosowali się do lokalnych warunków, a następnie okazali się wyjątkowymi przywódcami i pionierami w dziedzinach, do których zostali przydzieleni. Wraz z tą opcją na korzyść młodych misjonarzy z zagranicy, od samego początku istniała także rekrutacja lokalnych powołań. Ten odważny wybór, który był sprzeczny z ówczesną tendencją do polegania wyłącznie na misjonarzach z zagranicy, okazał się mądry i dalekowzroczny, ponieważ przygotowywał salezjanów indyjskich, którzy dorastali i pracowali ramię w ramię ze współbraćmi obcego pochodzenia, aby przejąć ster rządów i administracji, kiedy zagraniczni misjonarze byli internowani w obozach wojskowych podczas wojny lub nie mogli już wejść do kraju po ogłoszeniu niepodległości , Praca misyjna nie ustała więc, gdy napływ misjonarzy z zagranicy zawiódł. Kontynuował, ale w różnych rękach, długo nauczany przez ducha i gorliwość pierwszych pionierów. kiedy napływ misjonarzy z zagranicy zawiódł. Kontynuował, ale w różnych rękach, długo nauczany przez ducha i gorliwość pierwszych pionierów. kiedy napływ misjonarzy z zagranicy zawiódł. Kontynuował, ale w różnych rękach, długo nauczany przez ducha i gorliwość pierwszych pionierów.

Trzecią istotną cechą strategii misyjnej w Indiach, moglibyśmy powiedzieć, było założenie instytutów zakonnych przez biskupów salezjańskich. Siostry Misjonarki Maryi Wspomożycielki, Siostry Katechistki Maryi Niepokalanej, Siostry Wizytujące Ks. Bosko i inne niedawno założone instytuty zapewniły gorliwe i oddane grupy lokalnych zakonnic młodym kościołom północno-wschodnim, które obchodziły wioski i małe miasteczka katechizujące, zaspokajające potrzeby zdrowotne i ogólnie opiekujące się kobietami i dziećmi. W placówkach misyjnych, w przychodniach, w szkołach i na pokładach te dobre siostry wspaniale zintegrowały pracę kapłanów i braci w najdalszych zakątkach pola misyjnego.

Musimy również podkreślić nieustraszoną grupę świeckich katechistów w każdym miejscu misji. W najbardziej odległych i niedostępnych wioskach, które kapłani lub mniszki mogli odwiedzać tylko kilka razy w roku, ci pokorni katechiści, choć niezbyt dobrze wykształceni i słabo opłacani, byli widzialną twarzą Kościoła, gromadząc ludzi do modlitwy. Niedziele, dając im edukację, odwiedzając chorych, przygotowując wiernych do sakramentów, towarzysząc misjonarzom podczas ich wizyt, tłumacząc przemowy na lokalne języki i nawiązując pierwsze kontakty na nowych terytoriach. Kościoły misyjne wiele zawdzięczają tym biednym i prostym katechetom, którzy byli na czele pielgrzymki misyjnej ad gentes .

Tylko 5000 katolików w Assam, kiedy pierwsi misjonarze przybyli do północno-wschodnich Indii i przyjęli misję Assama od Ojców salwatorianów, Kościół katolicki urósł do 1,3 miliona wiernych dzisiaj, w przestrzeni niewiele więcej 80 lat.

To, co powiedziałem o działalności misyjnej na północnym wschodzie, można powiedzieć o innych częściach Regionu, z należytą proporcją.

3.2 Dwaj wielcy misjonarze   

W tym momencie odczuwam potrzebę nawrócenia, aby złożyć hołd dwóm wybitnym misjonarzom, których zapał misyjny, entuzjazm, zdolności administracyjne i dalekowzroczną wizję można przypisać ustanowieniu i rozwojowi charyzmatu salezjańskiego. Podczas moich ostatnich wizyt w regionie słyszałem o nich z wielkim szacunkiem i szacunkiem.

Abp Louis Mathias (1887-1965)

Pierwszy to Don Louis Mathias, szef pierwszej ekspedycji misyjnej w północnych Indiach, francuski salezjanin, bardzo dynamiczny człowiek. Jest to bez wątpienia najsłynniejszy salezjanin w Indiach ostatniego stulecia.

Od początku wprowadzał w życie to, co później miało być oficjalnym mottem jego episkopatu „ Aude et spera ”. Ośmielony i mając nadzieję, pomimo niesprzyjających okoliczności, doprowadził do szybkiego wzrostu liczby salezjanów i ich działalności, w okresie jego odpowiedzialności jako Inspektora Indii. [10]

Don Mathias był nie tylko entuzjastycznym przywódcą, ale także osobą zdolną wzbudzić ten entuzjazm u innych. Wykazał się wielką pomysłowością w przezwyciężaniu poważnych problemów, z którymi musiała zmierzyć się nowa misja Assam, z powodu braku ludzi i wystarczających środków. Jednym z jego wyczynów w Assam było stworzenie i utrzymanie „ducha rodzinnego”, zwłaszcza w domach formacyjnych. Był potężnym organizatorem i mózgiem każdego projektu w misjach. Miał kontrolę nad wszystkim, ale jednocześnie pozostawił miejsce na lokalną inicjatywę, aby misjonarze nie czuli się uduszeni, ale wspierani. Don Ricaldone, niezwykły gość z 1927 roku, opisał go jako tego, który „posiadał nadzwyczajne zdolności do pracy w swoim biurze. Był inteligentny: wiedział, jak uzyskać wsparcie innych. Ale przede wszystkim był człowiekiem pobożnym i przykładnym obrzędem religijnym. „Dzięki swej wielkiej miłości do Ks. Bosko podjął niezbędne kroki, aby ustanowić Zgromadzenie nie tylko w Assam, ale także w Kalkucie, Bombaju, Madrasie, Północnej Arkocie i Krishnagar. Rozwój misji Assam pod jego kierownictwem był taki, że Stolica Apostolska ustanowiła diecezję w Shillong w 1934 r., Mianując ks. Mathiasa pierwszym biskupem.

Jednak w tym samym roku, gdy umarł arcybiskup salezjański Madrasu, biskup Mathias został przeniesiony do Madrasu, aby zająć jego miejsce. Madras był zupełnie innym światem, ale przystosował się do nowej sytuacji. Kiedy Stolica Apostolska zjednoczyła archidiecezję Madras z diecezją Mylapore, tworząc nową archidiecezję Madras-Mylapore, została mianowana jego pierwszym arcybiskupem. Podczas trzydziestu lat pobytu w Madrasie okazał się jednym z najbardziej dynamicznych biskupów w Indiach. Ilekroć zasady lub interesy Kościoła zostały zaatakowane przez rząd w jakiejkolwiek części Indii, podniósł głos protestu i często z powodzeniem. Słusznie powiedziano, że hierarchia, duchowieństwo i świeccy w Indiach zawdzięczają biskupowi Mathiasowi ogromne zasługi, jakie świadczył Kościołowi w Indiach.

Zawsze pozostawał oddanym synem Ks. Bosko. Był niezwykle hojny wobec Zgromadzenia. Niektóre z najlepszych parafii i szkół salezjańskich w Madrasie (obecnie Chennai) są darami od arcybiskupa Mathiasa dla Zgromadzenia.

José Carreño (1905-1986)

Innym ważnym salezjaninem, który odcisnął silne piętno w południowych Indiach, był Don José Carreño, pochodzący z Hiszpanii. Jeśli biskup Mathias był najsłynniejszym salezjaninem w Indiach w ciągu ostatniego stulecia, można powiedzieć, że ks. Carreño był najbardziej kochanym salezjaninem w południowych Indiach w tym samym wieku. [11]

Kiedy salezjanie musieli wycofać się z Thanjavur, North Arcot stało się polem ich apostolatu, a Tirupattur na północy Arkoty był sercem świata salezjańskiego w południowych Indiach. Don Carreño zadrżał tym sercem miłości do Chrystusa. Mówiono, że jako mistrz-nowicjusz, stanowisko, które otrzymał, gdy nie miał jeszcze trzydziestu lat, sprawił, że nowicjusze Najświętszego Serca Jezusa zakochali się.

Powielam tutaj dwa listy od dwóch jego nowicjuszy, ponieważ dają jasny obraz Don Carreño. Pierwszym jest Hubert D'Rosario, który później został arcybiskupem Shillong-Guwahati. Napisał: „ Moim mistrzem nowicjatu był Don Carreño. Troszczył się o nas jak ojciec ... Czuliśmy pociąg do niego i próbowaliśmy go naśladować. Wszczepił w nas trwałe wartości ... Był genialnym nauczycielem, przekonującym kaznodzieją ... Zawsze mieliśmy wielką ochotę słuchać jego wykładów, które tak dobrze przygotował. Zostaliśmy pokonani przez jego ojcowskie serce. Radość, miłość, pokój i nadzieja były tym, co tchnęło w ten dom ... Ten dom był jak raj. [12]Drugim świadectwem jest ks. Luigi Di Fiore, który później był inspektorem Madrasu: „ Bez wątpienia najcenniejszym dziedzictwem, jakie przekazał nam Don Carreño, był duch salezjański w jego cechach: pragnienie dusz, braterska miłość i duch rodzinny, oparty na modlitwie, pracy, szczęściu, zdrowym optymizmie i gościnności ». [13]

W 1944 r. Don Carreño został mianowany Inspektorem Prowincji Południowych Indii, a na pierwszym posiedzeniu Rady podjęto decyzję o poświęceniu Prowincji Najświętszemu Sercu Jezusa, a wielu salezjanów z południowych Indii przypisuje fenomenalny rozwój Prowincji na południe od miłości Don Carreño do Najświętszego Serca i poświęcenia Prowincji Najświętszemu Sercu Jezusa Najsłynniejszym wkładem ks. Carreño do salezjańskich Indii była próba zwiększenia liczby rdzennych kandydatów do życia salezjańskiego. Już w 1893 r. Papież Leon XIII napisał: „... los Kościoła w Indiach nigdy nie mógłby mieć solidnych korzeni bez ciągłego poświęcenia miejscowego duchowieństwa w Indiach, pobożnego i gorliwego ”. [14] Don Carreño w pełni zgadzał się z Papieżem co do znaczenia miejscowych powołań dla życia salezjańskiego.

Wraz z początkiem II wojny światowej przepływ personelu z Europy ustał. Co gorsza, salezjanie włoscy i niemieccy zostali internowani w obozach koncentracyjnych, dlatego Prowincja pozostała z bardzo nielicznymi salezjanami. Don Carreño w 1943 r. Otworzył aspirantat w Tirupattur. Początkowo witał tylko tych młodych ludzi, którzy ukończyli szkołę średnią, ale potem, zdając sobie sprawę, że jest ich za mało na przyszłą pracę, zaczął przyjmować nawet młodsze dzieci. Ta orientacja pozostała do chwili obecnej w Indiach, a jeśli dzisiaj salezjanie indyjscy są tak liczni, wynika to z dalekowzroczności i odwagi Don Carreño.

3.3 Szybki rozwój Zgromadzenia

W 1923 r. Powstała „Wiceprowincja” z siedzibą w Shillong; 28 maja 1926 r. został podniesiony do rangi prowincji, pod patronatem św. Tomasza Apostoła. Następnie, 24 stycznia 1934 roku, Inspektoria Salezjańska Indii została podzielona na dwie: Prowincja Północnoindyjska, z patronem św. i Prowincja Południowych Indii, z patronem św. Tomasza Apostoła i z siedzibą w Vellore, która została później przeniesiona do Madras (Chennai).

W dniu 17 października 1959 r. Prowincja Guwahati z Maryją Wspomożycielką jako patronką została oddzielona od Kalkuty. 31 stycznia 1972 r. „Wiceprowincja” Mumbaju została wzniesiona jako prowincja, której patronem był św. Franciszek Ksawery. W dniu 19 marca 1979 r. Prowincja Bangalore została oddzielona od prowincji Chennai i przyjęta jako patronka Najświętszego Serca Jezusa, natomiast 8 grudnia 1981 r. Prowincja Dimapur została oddzielona od Guwahati i objęła patronem św. Franciszka Salezego. W dniu 24 kwietnia 1992 r. Hyderabad, który do tej pory był częścią prowincji Bangalore, został wzniesiony jako prowincja i poświęcony św. Józefowi, podczas gdy Delegatura New Delhi, która była częścią Prowincji Kalkuta, została kanonicznie ustanowiona jako prowincja w dniu 24 Styczeń 1997 pod patronatem Jezusa Dobrego Pasterza. 5 sierpnia 1999 r. Prowincja Chennai została podzielona na dwie południowa część tworząca prowincję z Matką Bożą Zdrowia jako patronką i siedzibą w Tiruchy. Wreszcie w 2004 r. Trzy delegacje zostały podniesione do rangi wiceprowincji i rozpoczęły odpowiednio: 6 sierpnia w Myanmar, oddzielone od Kalkuty, z Maryją Wspomożycielką jako patronką; 15 sierpnia Sri Lanka oddzieliła się od Chennai, a św. Józef jako patron; a 31 sierpnia region Konkan, oddzielony od Mumbaju, z błogosławionym Józefem Wazem jako patronem. 15 sierpnia Sri Lanka oddzieliła się od Chennai, a św. Józef jako patron; a 31 sierpnia region Konkan, oddzielony od Mumbaju, z błogosławionym Józefem Wazem jako patronem. 15 sierpnia Sri Lanka oddzieliła się od Chennai, a św. Józef jako patron; a 31 sierpnia region Konkan, oddzielony od Mumbaju, z błogosławionym Józefem Wazem jako patronem.

Salezjanie w Myanmarze

W 1894 r. Don JL Lafon założył w Mandalay sierociniec dla chińskich dzieci, który później rozszerzył, by pomieścić sieroty z różnych narodowości, które były w Birmie i do których później dodał szkołę. Biorąc pod uwagę ciągły rozwój szkoły i stażu, a także biorąc pod uwagę jego wiek, Don Lafon nie mógł sam prowadzić pracy. Następnie, w 1928 r., Za zgodą biskupa Falière, napisał do salezjańskiego inspektora, ks. Mathiasa, prosząc salezjanów o wzięcie odpowiedzialności za pracę. W końcu w 1939 r. Grupa sześciu salezjanów pod przewodnictwem Don Antonio Alessi przybyła do Mandalay, aby przejąć szkołę z internatem i szkołę.

Jak to często bywa na początku pracy, także w Birmie salezjanie musieli spędzić bardzo ciężko z powodu różnych trudności, zwłaszcza ekonomicznych. Wkrótce Mandalay stało się polem bitwy między Japończykami a Anglikami. W czasie wojny salezjanie praktycznie stracili wszystko, co posiadali, ale dzięki Bogu nikt nie stracił życia. Ponadto udzielili schronienia wielu osobom, w tym 10 seminarzystom, sierotom i rodzinom uchodźców. Po wojnie stopniowo powrócił do normalnego życia dzięki pomocy władz brytyjskich. Ale wkrótce potem wybuchła wojna domowa w Myanmarze i tym razem także salezjanie musieli bardzo cierpieć.

W 1952 r. Salezjanie przyjęli parafię w Thingangyung, oddaloną o około 5 km. z Rangunu. W 1957 roku otworzyli aspirantat w Anisakan. W 1964 r. Pierwsza grupa 3 nowicjuszy rozpoczęła nowicjat w Anisakan i po zawodzie kontynuowała formację postnowicjatu w tym samym domu. Potem przyszła rewolucja socjalistyczna w 1965 r. I wszyscy zagraniczni misjonarze zostali wydaleni, a znacjonalizowane szkoły prywatne. Jedynie Don Fortunato Giacomin, włoski misjonarz, zdołał pozostać w kraju i razem wziął razem nowych profesów, pełniących funkcję zwierzchnika, profesora filozofii i teologii.

W 1975 r. Otwarto misję Lashio dzięki gorliwości misyjnej biskupa Jocelyn Madden; misja kontynuowała rozkwit, aż w końcu stała się diecezją, z biskupem Karolem Bo, SDB, pierwszym biskupem. W 1977 r. Otwarto dom formacyjny w Rangunie dla studentów teologii, którzy uczęszczali do diecezjalnego seminarium głównego. W 1988 roku rozpoczęło się dążenie Hsipaw i misji stanów Wa.

Od początku Myanmar stanowił część prowincji Kalkuta. W 1964 roku został delegatem ze swoim delegatem. Wreszcie, biorąc pod uwagę potrzebę pomocy Delegaturze Birmy w rozwoju, a także biorąc pod uwagę ciągły wzrost, choć powolny, w liczbie współbraci, stałą liczbę prenowicjuszy i nowicjuszy, możliwość ogólnego rozwoju regionu, szacunek i zachętę biskupów, a przede wszystkim niezachwianą wierność i przywiązanie współbraci do Ks. Bosko, zwłaszcza w okresie próbnym, Przełożony Generalny w 2002 r. postanowił wynieść Delegaturę Myanmaru do rangi Wiceprowincji. Montaż nastąpił później, 13 czerwca 2004 roku.

Salezjanie na Sri Lance

Ks. Enrico Remery, francuski salezjanin z prowincji Chennai, rozpoczął obecność salezjańską na wyspie w 1956 r. W pobliżu miasta Colombo; w 1962 r. otwarto instytut w Ettukal-Negombo. Chociaż praca postępowała stopniowo, Don Remery pozostawał sam przez kilka lat, ponieważ rząd Sri Lanki nie pozwolił Indianom wejść do niego.

Przez długi czas młodzi współbracia ze Sri Lanki zostali wysłani do Indii na formację początkową; ale nawet to stało się niemożliwe z powodów politycznych. W rezultacie w 1976 r. Kandy rozpoczął pracę jako ośrodek szkoleniowy dla młodych współbraci do kapłaństwa. Obecnie na Sri Lance istnieje kilka domów formacyjnych: aspirantat, prenowicjat, nowicjat i postnowicjat. W przypadku studiów teologicznych kandydaci są wysyłani do studentów teologicznych w Indiach lub gdzie indziej.

W 1993 r. Sri Lanka została delegaturą prowincji Chennai. W ciągu dekady Delegatura opracowała, pozyskując prawie kompletną infrastrukturę do animacji i administracji. Dlatego w 2003 r. Inspektor Chennai, za zgodą swojej Rady i po konsultacji z Delegatem Sri Lanki, poprosił Przełożonego Generalnego o oddzielenie Delegatury Sri Lanki od Prowincji Chennai i ustanowienie jej jako Wice-Prowincji. Wiceprowincja Sri Lanki została kanonicznie wzniesiona 13 czerwca 2004 roku.

Salezjanie w Nepalu

Salezjańska obecność w Nepalu rozpoczęła się w 1992 r. Don Antonio Sharma, SJ, prefekt apostolski, kupił kawałek ziemi w Dharan i zaprosił salezjanów do zajęcia się misją, która składała się z około 300 katolików lub 93 rodzin w okolicy i sześć pobliskich centrów. Salezjanie założyli szkołę w Katmandu, stolicy w 2000 roku. Obecnie mamy społeczność i obecność w Nepalu, który jest częścią prowincji Kalkuta, z dwoma współbraciami pożyczonymi przez prowincję Bangalore.

Salezjanie w Kuwejcie

Salezjańska obecność w Kuwejcie rozpoczęła się w 2000 r., Kiedy Przełożony Generalny, Don Juan Vecchi, powierzył Kuwejt salezjanom z prowincji Mumbai, aby mogli założyć szkołę dla dzieci pracowników, głównie zatrudnionych przy pracach budowlanych. Większość z nich pochodzi z Indii lub Filipin.

Salezjanie w Jemenie

Rząd Teresy z Kalkuty został poproszony przez rząd Jemenu o otwarcie w kraju pracy w celu opieki nad osobami starszymi i porzuconymi. Przyjęła tę propozycję pod warunkiem, że jej siostry będą miały kapelana, który zaspokoi ich duchowe potrzeby. Kiedy rząd zgodził się na jej prośbę, poprosiła o pomoc Przełożonego Generalnego, ks. Egidio Viganò, który poprosił prowincję Bangalore o wysłanie salezjanów do kapelanów sióstr Matki Teresy w Jemenie.

Pierwsza obecność salezjańska powstała w 1987 r. W Sanie, stolicy Jemenu; podobne prace duszpasterskie przeprowadzono również w innych miejscach: w 1988 r. w Hodeidah, w 1989 r. w Taiz, aw 1991 r. w Aden. We wszystkich tych ośrodkach, oprócz tego, że są oficjalnymi kapelanami Misjonarzy Miłosierdzia, salezjanie opiekują się znaczącymi grupami katolików, głównie robotników zagranicznych.

4. Obecna obecność salezjańska

Dzisiaj region Azji Południowej ma 9 prowincji i 3 wiceprowincje, z około 2400 współbraciami i 170 nowicjuszami, w 359 ośrodkach; z nich 270 to kanonicznie wzniesione domy i 89 zatwierdzonych obecności, które nie zostały jeszcze kanonicznie wzniesione. W regionie jest 5 arcybiskupów i 6 biskupów salezjańskich. Średni wiek współbraci wynosi 40,3 lat. Ponadto jest wielu misjonarzy, którzy opuścili Indie w różnych częściach świata, aby przynieść Ewangelię i ustanowić charyzmat salezjański. Małe nasienie zasiane w indyjskiej ziemi sto lat temu jest dziś wyhodowane na wielkim drzewie, dając owoce ewangelizacji i działalności misyjnej na całym świecie.

4.1 Koordynacja międzyprowincjalna

W Regionie została ustanowiona Konferencja Międzyprowincjalna z własnymi statutami, która spotyka się dwa razy w roku: raz na sesji plenarnej, a druga na spotkaniu wykonawczym. Południowoazjatycka Konferencja Salezjańska (SPCSA) ma swoje centrum w New Delhi i działa jako instrument komunikacji i współpracy międzyprowincjalnej, a także animacji i public relations. Sekretarz Konferencji jest odpowiedzialny za centrum i odpowiada za publikację dwuletniego biuletynu ( Biuletyn SPCSA ).

Pod przewodnictwem Konferencji znajdują się cztery komisje międzyprowincjalne, prowadzone przez delegatów międzyprowincjalnych wyznaczonych przez samą Konferencję, które kierują się czterema głównymi sektorami naszego apostolatu: formacją, duszpasterstwem młodzieży, Rodziną Salezjańską i komunikacją społeczną, animacją misji. Konferencja regionalna opracowuje swój projekt na okres sześciu lat w oparciu o projekt rządu i animacji Przełożonego Generalnego i jego Rady. Podobnie każda z czterech komisji międzyprowincjalnych ma swój własny program, inspirowany tym samym modelem. Istnieje wystarczająca interakcja między komitetami, które spotykają się regularnie. Po ich działaniach odbywa się Konferencja, która co roku zatwierdza i ocenia ich programy i szacunki oraz zapewnia niezbędne wydatki.

4.2 Szkolenie

Uczenie się przez całe życie

Na poziomie międzyprowincjalnym Konferencja Regionalna ma stałe centrum formacyjne w Bangalore, ks. Bosko Yuva Prachodini , i zapewnia ją salezjanom zakwalifikowanym przez różne prowincje. Regularnie organizowane są programy odnowy dla przywódców społeczności, formatorów i animatorów duszpasterstwa młodzieżowego, zarówno salezjanów, jak i innych zakonników. Ośrodek prowadzi również miesięczny kurs (który kończy się ćwiczeniami duchowymi) dla wszystkich diakonów z różnych prowincji przed ich święceniami. Podobnie tworzy kurs dla współbraci, którzy przygotowują się do profesji wieczystej.

Szkolenie wstępne

Ponad 40% salezjanów w regionie znajduje się na etapie formacji początkowej. To fakt, który rozpoznajemy z radością i wdzięcznością. Ale jest to także wezwanie do odpowiedzialności za zapewnienie wysokiej jakości szkoleń, które mają fundamentalne znaczenie dla przyszłości regionu.

W Regionie są dwaj studenci teologii, obaj zagregowani do Wydziału Teologicznego UPS. Południowa („Kristu Jyoti College”, Bangalore) oferuje specjalizację w katechezie i duszpasterstwie młodzieży ( Viswadeep ), przyznając maturę teologii i licencję z teologii, duszpasterstwa młodzieży i edukacji wiary; od 1984 roku publikuje kwartalnik zatytułowany Kristu Jyoti . Drugi z północy („Kolegium teologiczne Najświętszego Serca”, Shillong) oferuje specjalizację z misjologii; od 1979 r. opublikował pismo misjologiczne dotyczące tematów teologicznych związanych z misją Kościoła we współczesnym społeczeństwie w Indiach; od 2000 roku nazwa czasopisma to Mission Today, Dwa teologie i specjalizacje, które oferują, są również otwarte dla zakonników i zakonnic innych zgromadzeń.

Istnieją również cztery wspólnoty formacyjne dla studentów teologii, którzy uczęszczają na seminaria innych zakonników lub diecezji. W tym roku mamy łącznie 206 studentów teologii. W ubiegłym roku odbyły się 44 święcenia kapłańskie. W Kolegium Teologicznym „Najświętszego Serca” w Shillong znajduje się także centrum specyficznej formacji braci salezjańskich: dwuletni kurs nadaje dyplom uznawany przez UPS i jest otwarty dla innych zakonników i zakonnic.

Region ma zatem dziewięć domów ponowicjackich, z których jeden, należący do prowincji Kalkuta, jest przeznaczony wyłącznie dla braci salezjańskich. Post-nowicjat w Nashik, w prowincji Mumbai, jest związany z wydziałem filozofii UPS i publikuje kwartalne czasopismo naukowe zatytułowane Divyadaan, Wszystkie domy postnowicjackie mają odpowiednie zaplecze, dobrze zaopatrzone biblioteki i oddany personel, chociaż w niektórych brakuje wystarczającej liczby wykwalifikowanych profesorów; w tych przypadkach są one wspierane przez przeszkolony personel z innych prowincji. Cztery rezydencje studenckie są również powiązane z uniwersytetami państwowymi w celu uzyskania matury. W sumie jest 295 uczniów post-nowicjuszy, którzy po studiach filozoficznych młodzi szkolą się lub kontynuują szkolenie akademickie lub zawodowe. W tym roku 84 z nich złożyło śluby wieczyste.

W regionie jest dziewięć domów nowicjatu. 24 maja 2006,138 nowicjuszy złożyło pierwszy ślub, a 171 nowicjuszy wstąpiło do nowicjatu. Region ma wówczas 10 domów przed nowicjatem, które każdego roku zapewniają dobrze wyszkoloną grupę nowicjuszy. Chcielibyśmy również zauważyć, że w regionie jest tylko 163 salezjanów koadiutorów w porównaniu z 2427 kapłanami i duchownymi. Proporcja ta wynosi 1 coadjutor w porównaniu z 14 kapłanami i duchownymi.

Są też inne aspekty, które wydają się wymagać ożywienia, takie jak na przykład formacja formatorów, która obejmuje ustanowienie poważnego programu, specyficznej formacji salezjańskiej, która wymaga solidnych kursów salezjańskich na różnych etapach formacji z tekstami odpowiedni i wykwalifikowani profesorowie oraz „Curatorium”, aby działało ono dobrze dla domów formacyjnych otwartych dla studentów z różnych prowincji. Musimy zacząć od świadomości, że formacja jest przede wszystkim odpowiedzialnością całego Zgromadzenia jako takiego, które ma pierwszą odpowiedzialność za zapewnienie charyzmatycznej tożsamości salezjanów.

4.3. Duszpasterstwo młodzieży

Opieka duszpasterska nad młodzieżą jest dobrze zorganizowana. Na poziomie regionalnym jest delegat do pracy z młodzieżą, który jest mianowany przez Konferencję Prowincjalną. Jest także delegatem Regionu w dziedzinie edukacji i kultury. Ponadto każda prowincja ma swojego delegata, wspomaganego przez komisje i podkomisje, dla pięciu wymiarów duszpasterstwa młodzieży. Większość tych prowizji polega na organizowaniu programów w szkołach, ośrodkach młodzieżowych i parafiach. Większość prowincji ma swój projekt edukacyjno-duszpasterski i próbuje go wdrożyć. Ogólnie rzecz biorąc, widać tendencję do kładzenia większego nacisku na działania i inicjatywy niż na progresywne szkolenie i animację. Potrzebujemy lepszego planowania i bardziej jednolitej służby młodzieży.

Instytucje edukacyjne

Salezjański apostolat dla młodzieży w regionie przybiera różne formy. Najważniejsza, o największej liczbie beneficjentów, jest edukacja. Mówiąc o scenariuszu edukacyjnym w Indiach, już wcześniej wskazałem, że chrześcijanie są odpowiedzialni za 20% szkół podstawowych. Możemy również powiedzieć, że salezjanie odgrywają znaczącą rolę w zaangażowaniu edukacyjnym kraju poprzez swoje instytucje edukacyjne.

Pierwsi misjonarze poważnie potraktowali swoją misję ewangelizowania poprzez edukację, a ich praca misyjna była zawsze związana z edukacją. Skupiono się na szkołach podstawowych i średnich, akademickich i zawodowych, ponieważ podstawową potrzebą młodych ludzi była edukacja podstawowa. Wkrótce jednak salezjanie założyli kolegia uniwersyteckie. W rzeczywistości pierwsze kolegium uniwersyteckie w Zgromadzeniu „St. Anthony's College ”, został otwarty w Shillong, w prowincji Guwahati, w 1934 roku. Obecnie istnieją kolegia uniwersyteckie również w innych częściach regionu, które nadają stopnie uniwersyteckie i podyplomowe. Teraz, gdy podstawowa edukacja staje się bardzo obszerna i dostępna, istnieje przesunięcie akcentu z edukacji podstawowej na szkolnictwo wyższe,

Zauważa się, że w głównych miastach nasze szkoły i uczelnie mają duże trudności w spełnianiu próśb o przyjęcie do szkoły, takie jak pośpiech pytań o dobrej jakości edukację, tak że w szkołach są dwie zmiany - rano i po południu - a uczelnie wyższe są dzienne lub wieczorne. W regionie jest łącznie 196 szkół i kolegiów uniwersyteckich o łącznej liczbie 230 375 studentów. Te instytucje edukacyjne są dobrze znane i cenione za dobry poziom dyscypliny, integralną edukację i doskonałe wyniki. Jeśli Ksiądz Bosko jest ogólnie znany i szanowany w Indiach, jest to spowodowane siecią solidnych instytucji edukacyjnych, które posiadamy w kraju.

Jest jednak wielu młodych ludzi, którzy z różnych powodów nie mogą uczęszczać do szkoły lub szkoły wyższej: brak środków, praca w niepełnym wymiarze godzin, starość, brak miejsc w oficjalnych instytucjach itp. Aby pomóc tym młodym ludziom w trudnej sytuacji, wiele prowincji organizuje wieczorne szkoły, miejsca do nauki wieczorem oraz szkoły i uczelnie do nauczania na odległość. Te instytucje są wysoko cenione i odwiedzane, a wyniki są bardzo zachęcające.

Istnieje również fakt bezrobocia, który jest poważnym problemem w Indiach. Nawet jeśli mówimy o boomie gospodarczym, miejsca pracy są rzadkie i trudno je znaleźć. Sama edukacja nie przygotowuje osoby do godnej pracy. Dlatego potrzebne są instytucje zawodowe i rolnicze, aby zapewnić młodym ludziom wymagane umiejętności. Salezjanie z regionu wzięli ten problem do serca. Zarządzają 85 profesjonalnymi instytucjami i 2 instytucjami rolniczymi, obsługując łącznie 14 030 młodych ludzi. Wśród tych instytucji znajdują się uniwersyteckie kolegia inżynierii i informatyki, a także inne, które oferują szkolenia techniczne i zawodowe w celu przygotowania wykwalifikowanej siły roboczej. W obu tych kategoriach obok instytucji oferujących formalną edukację jest też wielu, którzy zapewniają nieformalną edukację studentom, którzy w taki czy inny sposób nie kwalifikują się do przyjęcia do formalnych instytucji. Jest to również świetna pomoc w zmniejszeniu bezrobocia.

Więźniowie i szkoły z internatem

W zestawie instytucji edukacyjnych internowani i szkoły z internatem zasługują na słowo jako aktualne środki duszpasterstwa młodzieży. Praktyki są przeznaczone dla dzieci z różnych środowisk, które uczęszczają do szkoły: chłopcy ze wsi, w których nie ma szkół, dzieci z rodzin, w których nie ma minimalnych udogodnień do nauki, sieroty lub oddzielone rodziny; ten rodzaj stażu, zwłaszcza na obszarach misyjnych i ubogich, służy ewangelizacji i wpajaniu wartości chrześcijańskich zarówno chrześcijanom, jak i niechrześcijanom, i zapewnia dobre wykształcenie. Szkoły z internatem są z reguły przeznaczone dla studentów i młodych pracowników i są uważane za obecny środek apostolstwa i przekazywania wartości chrześcijańskich. W regionie jest 214 szkół z internatem i internatem, w sumie 20 440 stażystów.

Centra młodzieżowe

We wszystkich Inspektoriach Regionu są mówcy dzienni i świąteczni, którzy w Regionie są ogólnie nazywani ośrodkami młodzieżowymi. Istnieje 168 takich ośrodków, w których prawie 59 000 młodych ludzi (więcej chłopców niż dziewcząt) ma pewne różnice w regularności częstotliwości. Większość z nich związana jest ze szkołą salezjańską lub parafią. Trzeba powiedzieć, że wcześniej była wyższa średnia częstotliwości; ale liczba ośrodków młodzieżowych wciąż rośnie, a metody i programy animacyjne są aktualizowane. Mówcy / ośrodki młodzieżowe w Shillong, Panjim, Chennai i Kochi, mające długą historię i doświadczenie, wywarły wielki wpływ na terytorium; najnowsze ośrodki w Guwahati, Ranchi, Hyderabad, Mumbai i Tiruchy oferują młodym ludziom różnorodne usługi i być może więcej.

Jeśli chodzi o grupy i ruchy, należy przyznać, że nie odniosły one dużego sukcesu w Regionie, mimo że istniała grupa młodzieży Friends (Friends), która działała dobrze przez pewien okres czasu. Harcerstwo, z drugiej strony, cieszy się wielką uwagą w wielu szkołach, a co trzy lata obchodzi się jamboree harcerskie (zwane Boscoree) z kolei w różnych prowincjach, przyciągając ponad dwa tysiące młodych odkrywców i odkrywców z całych Indii. To wydarzenie jest pieczołowicie przygotowane przez cały rok, wraz z procesem i tematem, i jest obchodzone w stylu i z elementami typowymi dla wielokulturowego folkloru Indii. Jest to radosne i kształtujące doświadczenie, typowa mieszanka salezjańskiej duchowości młodzieżowej z religijnie pluralistycznym kontekstem.

Apostolstwo na rzecz młodzieży zagrożonej (YaR)

W ostatnich dziesięcioleciach współbracia z Regionu Azji Południowej przeszli długą drogę w interwencji na rzecz młodych ludzi zagrożonych ( Youth at Risk ). Współbracia zaangażowani w tę pracę tworzą typowo salezjański apostolat i zasługują na każde wsparcie, uznanie i pomoc.

„Zagrożona młodzież” obejmuje różne grupy młodych ludzi, zarówno chłopców, jak i dziewczynki. Pierwsza grupa składa się z tzw. Dzieci ulicy, które są tysiącami w głównych miastach Indii. Wielu z nich nie ma domu ani rodziców; inni uciekają z domu i wędrują po miastach zbierając nadające się do recyklingu szmaty z pojemników na śmieci; niektórzy pracują jako nieautoryzowani tragarze na dworcach kolejowych lub autobusowych. Ponieważ są pod kontrolą przywódców gangów, znaczny procent ich dziennych zarobków jest siłą przekazywany ich szefom. Policjanci często prześladują łachmanów, a dorośli wykorzystują ich seksualnie, podczas gdy dziewczęta są zmuszane do prostytucji; pozostają pod mostami, w nieużywanych rurach odpływowych,

Praca na rzecz tych dzieci ulicy została zainicjowana przez przedsiębiorczą grupę studentów teologii w Bangalore w 1980 roku. Dziś wzbudziła entuzjazm w sercach salezjanów praktycznie we wszystkich prowincjach Indii. Dzieciom tym oferuje się dom, w którym czują się przynależni i czują się kochani. Imiona, które nadajemy tym domom, mówią wszystko: Sneha Bhavan, Valsalya Bhavan, Anbu Illam (wszystkie trzy średnie „dom miłości”), Asha Alayam („dom nadziei”), Schronisko Don Bosc lub („schronienie Don Bosco” ), Don Bosco Veedu(„Dom Ks. Bosko”) itd. W wielu miastach Indii, na dworcach kolejowych i głównych dworcach autobusowych salezjanie, z pomocą władz miejskich, zainstalowali bezpłatną sieć telefoniczną o nazwie Linia Dziecka . Dzięki temu ułatwieniu każdy chłopiec w potrzebie lub każdy, kto znajdzie chłopca w potrzebie, może zadzwonić pod podany numer, a więc może znaleźć pomoc.   

Inna grupa młodych ludzi zagrożonych to pracujący chłopcy, chłopcy i dziewczęta. Konstytucja Indii stanowi, że edukacja jest obowiązkowa dla wszystkich do 14 roku życia, a zatrudnianie dzieci poniżej 14 roku życia jest karalne; ale tysiące chłopców jest zmuszonych do pracy, nawet od piątego roku życia. Salezjanie interweniują na rzecz tych dzieci: często z pomocą policji ratują ich przed arogancją swoich mistrzów, zabierają ich do ośrodków rehabilitacyjnych i przy pomocy działu edukacji oferują im kurs wyrównawczy, wkładając je w systemie szkolnym według wieku.

W niektórych prowincjach regionu salezjanie interweniują również na rzecz narkomanów, zwłaszcza młodych, i pomagają im odtruwać i rehabilitować ich w życiu społecznym; niektórzy członkowie Rodziny Salezjańskiej pomagają ratować dziewczęta przed prostytucją i oferują pomoc tak zwanym „pracownikom seksualnym”. Bardzo ważne w tej dziedzinie jest działanie rehabilitacyjne prowadzone przez salezjanów na Sri Lance dla młodych ofiar wykorzystywania seksualnego, które pochodzi z turystyki seksualnej przez cudzoziemców, którzy przyjeżdżają na wyspę.

W centrum SPCSA w New Delhi utworzono forum, którego celem było zaspokojenie potrzeb młodych ludzi zagrożonych, z salezjaninem w pełnym wymiarze godzin. Wielu salezjanów i członków Rodziny Salezjańskiej ma kwalifikacje do pracy z młodymi ludźmi zagrożonymi. W sumie istnieje 207 ośrodków w regionie, w których zagrożona młodzież codziennie znajduje zakwaterowanie lub służy im jako ośrodki rehabilitacyjne. W tej kategorii jest około 34 000 młodych ludzi, którym każdego roku pomaga się na różne sposoby.

Usługi poradnictwa zawodowego

Praktycznie we wszystkich prowincjach regionu istnieją specjalne służby dla młodych ludzi: poradnictwo zawodowe i poradnie psychologiczne. Te ośrodki lub usługi na poziomie prowincjonalnego poradnictwa psychologicznego są wykonywane przez wykwalifikowany personel.

Istnieją 33 takie centra, które pomagają dużej liczbie młodych ludzi; wśród nich godne uwagi są Wazhikaatti z prowincji Chennai i Tiruchy, ponieważ przygotowują młodych ludzi do pracy w obozie pracy.

Orientacja zawodowa

Ogólnie każda prowincja ma plan awansu zawodowego i promotora zawodowego. Ogólnie rzecz biorąc, proces selekcji kandydatów poprzez wywiady i obozy szkolne jest bardzo solidny, w wyniku czego udaje nam się stworzyć dobre powołania.

Niemniej jednak, ponieważ rekrutacja dzieci odbywa się w wieku młodzieńczym, istnieje również dobry odsetek osób rezygnujących z życia salezjańskiego w okresie formacji początkowej. Należy również zauważyć, że większość powołań nie pochodzi z naszych parafii i szkół. Być może brakuje lokalnego planu orientacji na poziomie lokalnym, dzięki któremu każda wspólnota i każdy współbrat czuje się odpowiedzialny za rozeznanie i kierowanie tymi młodymi ludźmi, którzy wykazują oznaki powołania, a poprzez modlitwę są promiennym świadectwem życia konsekrowanego i obecność ewangelizacyjna wśród młodzieży, stanowi zalążek powołania salezjańskiego w ich sercach.

Przez „ szkoły apostolskie ” i „ aspirantyści ” rozumiemy osoby internowane obok szkół lub szkół wyższych, gdzie opiekują się potencjalnymi kandydatami do kapłaństwa lub salezjańskiego życia zakonnego i przygotowują ich do prenowicjatu. Region jest błogosławiony, mający 26 z tych kwitnących centrów, prawdziwe żłobki życia salezjańskiego dla setek powołań salezjańskich, które kwitną każdego roku.

Podsumowując ten przegląd instytucji na rzecz młodych ludzi, należy powiedzieć, że aby być bardziej skutecznym i trwałym, duszpasterstwo młodzieżowe w regionie musi być bardziej zjednoczone i bardziej skoncentrowane na głównym celu, jakim jest wychowanie młodzieży do wiary; będzie musiała towarzyszyć procesowi wzrostu młodych ludzi, zamiast mnożenia działań; wykorzystując lepsze planowanie i koordynację, zaangażuje świeckich współpracowników we wspólną wizję i wspólne zaangażowanie. W każdym razie preferencyjna opcja salezjańska dla ubogiej młodzieży znalazła uprzywilejowane i twórcze wyrażenia w całym regionie, z których może być dumna.

4.4 Rodzina salezjańska

Mówiąc o Rodzinie Salezjańskiej w Regionie, z pewnością wspomina się o Córkach Maryi Wspomożycielki (CMW),którzy pracowali i współpracowali z salezjanami na rzecz rozwoju charyzmatu i misji salezjańskiej. Ich obecność w Indiach sięga roku 1922, kiedy Don Tomatis, po powrocie do Indii po wakacjach we Włoszech, przywiózł ze sobą sześć salezjanek. Początkowo pracowali wszędzie razem z salezjanami, głównie opiekując się biednymi dziewczętami i kobietami. Później kolejne grupy misjonarzy CMW przybywały regularnie z Europy, które zaczęły przyjmować lokalne powołania, aby Instytut stopniowo umacniał się i stał się bogaty w indiańskie siostry. Podczas II wojny światowej CMW zmagały się z tymi samymi problemami i tymi samymi niedostatkami, co salezjanie, a później podlegali tym samym ograniczeniom nałożonym na wjazd misjonarzy z zagranicy. Dzisiaj w regionie jest 1. 208 profesów zakonnych i 80 nowicjuszy, nie licząc 11 sióstr i 5 nowicjuszy w dwóch społecznościach Myanmaru, które należą do Prowincji Kambodży. Region FMA jest podzielony na 6 prowincji i ma 150 centrów.

Wkrótce po przybyciu do Thanjavur salezjanie dostrzegli potrzebę posiadania świeckich współpracowników do pracy misyjnej. W ciągu trzech tygodni Don Tomatis założył centrum Stowarzyszenia Salezjanów Współpracownikóww Thanjavur. W ubiegłym wieku, gdziekolwiek się udali, zarówno salezjanie, jak i Córki Maryi Wspomożycielki z entuzjazmem tworzyli lokalne centra Współpracowników. Zwłaszcza po pchnięciu przez Sobór Watykański II świeckich apostolatów i po ponownym odkryciu Rodziny Salezjańskiej przez Specjalną Kapitułę Generalną, Salezjanie Współpracownicy w Regionie powiększyli się, osiągając jednocześnie lepsze zrozumienie swojego powołania salezjańskiego, ich nieodzowną rolę w misji salezjańskiej i należne im miejsce w Rodzinie Salezjańskiej iw Kościele. Obecnie w regionie działa 133 ośrodków i 2 507 współpracowników, którzy złożyli obietnicę. Lokalne centra są animowane przez odpowiednich lokalnych delegatów SDB / FMA,

Praktycznie wszędzie w Indiach są byli wychowankowie Ks. Bosko i CMW . Wielu z nich zajmuje wysokie stanowiska w społeczeństwie, w tym w biurach rządowych. W niektórych stanach niektórzy ministrowie są byłymi studentami. W Stowarzyszeniu zarejestrowanych jest 102 aktywnych ośrodków byłych wychowanków Ks. Bosko i 26 025 członków.

Liczba wolontariuszy Ks. Bosko jest niewielka: mniej niż tuzin, a wszyscy w prowincjach Chennai i Kalkuty. Grupa VDB nie została jeszcze uruchomiona.

W regionie istnieją inne grupy Rodziny Salezjańskiej, założone przez salezjanów:

- Siostry Misjonarki Maryi Wspomożycielki (MSMHC)zostały założone w 1942 r. przez Sługę Bożego Mons. Stefano Ferrando, Arcybiskupa Shillong, w Prowincji Guwahati. Tym, co doprowadziło go do powstania tej grupy sióstr, był fakt, że podczas II wojny światowej misjonarze z zagranicy byli internowani w obozach koncentracyjnych, a dzieło ewangelizacji zaczęło zwalniać. Myśląc o angażowaniu kobiet jako ewangelizatorów na wsi, zdarzyło mu się zobaczyć grupę byłych uczniów CMW w Guwahati, którzy pomagali ludziom w ogóle i troszczyli się o rannych żołnierzy. Chcieli stać się religijni i poświęcić swoje życie dziełu miłosierdzia. Mons. Ferrando założył Instytut, zaczynając od tej grupy. Obecnie w 156 społecznościach mieszka 931 sióstr i pracują w 48 diecezjach Indii, Włoch, Afryki i Brazylii.

- Siostry katechetki Maryi Niepokalanej Pomocy Chrześcijanom (SMI) zostały założone w 1948 r. Przez biskupa Mons. Louis LaRavoire Morrow w Krishnagar, w prowincji Kalkuta. Ich duchowość opiera się na duchowości św. Teresy z Lisieux i na systemie prewencyjnym Ks. Bosko. Utrzymywanie bliskiego kontaktu z rodzinami jest jednym z ich głównych działań apostolskich, oprócz zarządzania mówcami, szkołami podstawowymi, centrami pracy, domami dla osób starszych itp. Są ponad 500 i mają społeczności nawet poza Indiami.

Te dwa instytuty kobiet konsekrowanych są oficjalnie uznawane za członków Rodziny Salezjańskiej, podczas gdy inne oczekują na uznanie i przyjęcie. Wśród nich są:

- The Disciples (Don Bosco Secular Institute) , założony w 1973 roku przez Don Joe D'Souzę z prowincji New Delhi, jest grupą mężczyzn i kobiet. 313 sióstr i 87 braci pracuje w 194 ośrodkach w 46 diecezjach (41 indyjskich i 5 włoskich diecezji). Podobnie jak uczniowie posłani przez Pana dwaj, oni także pracują w małych grupach, przynosząc przesłanie Ewangelii ludziom i żyjąc jako pierwsi uczniowie, nie mając własności, ziemi ani instytucji, ale żyjąc wśród ludzi i lubiąc żyje, przyjmując jedzenie i zakwaterowanie oferowane im przez ludzi. W każdej diecezji są pod opieką miejscowego biskupa.

- Siostry Maryi Wspomożycielki (SMA) , założone w 1976 r. Przez niedawno zmarłego Don Antonio Muthamthotila, mają 91 członków, mieszkają w 21 wspólnotach i pracują w 7 diecezjach Indii. Ich apostolat rozciąga się od bezpośredniej ewangelizacji do opieki nad dziećmi ulicy. W wielu miejscach pomagają salezjanom w ich apostolstwie.

- Siostry wizytujące Ks. Bosko (VSDB) , założone w 1983 r. Przez arcybiskupa Huberta D'Rosario, arcybiskupa Shillong w prowincji Guwahati, mają 81 profesów zakonnych i 17 nowicjuszy i pracują w 15 wspólnotach w 4 diecezjach na północy Na wschód od Indii. Ich głównym apostolatem jest ewangelizacja poprzez wizyty w rodzinach, szczególnie na wsiach oraz poprzez programy rozwoju społecznego.

- Towarzystwo Misyjne św. Pawła , założone w 1990 r. Przez arcybiskupa Charlesa Bo, arcybiskupa Rangunu (Myanmar), ma dwie gałęzie: męską, zwaną Braci Misjonarzy św. Pawła , która obejmuje 2 księży, innych profesów i 2 nowicjusze i pracuje w 6 wspólnotach i 3 diecezjach; kobiecy oddział, zwany Siostrami Misjonarkami św. Pawła , który ma 74 profesów i 12 nowicjuszy, i pracuje w 22 wspólnotach w 5 diecezjach.

- Adoratorki Sióstr Niepokalanego Serca Maryi , założone w 1991 r. Przez biskupa Lucasa Sirkara, kiedy był biskupem Krishnagar. Jest 60 profesów i 11 nowicjuszy, którzy pracują w 6 wspólnotach i 2 diecezjach. Jak sama nazwa wskazuje, ich głównym apostolatem jest wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu. Są także zaangażowani w każdą działalność apostolską, o którą prosi biskup.

Praktycznie wszystkie prowincje mają salezjanina jako delegata do Rodziny Salezjańskiej. W niektórych prowincjach Rady Prowincjalne SDB i CMW organizują wspólne spotkania w celu wymiany poglądów na temat wspólnej misji i planowania wspólnych inicjatyw oraz raz w roku obchodzą „Dzień Rodziny Salezjańskiej”.

4.5 Komunikacja społeczna

W obliczu ogromu subkontynentu indyjskiego, z jego ogromną populacją, ogromną różnorodnością języków i całkowitą obfitością jego kultur i zwyczajów, pierwsi misjonarze natychmiast rozpoczęli uciążliwą pracę uczenia się różnych języków: angielskiego, języka używanego przez rząd i od indyjskiej elity, a także lokalnego języka ludzi, którym zamierzali służyć. Ale najtrudniejszym zadaniem było zrozumienie kontekstu tak odmiennego od kontekstu chrześcijańskiej Europy i inkulturacja w nim.

Salezjanie z regionu używali wszelkich środków, które Ks. Bosko wykorzystywał do zdobywania dusz i szerzenia wartości Ewangelii: animowane sale lekcyjne pełne opowieści i quizów na tematy edukacyjne i katechetyczne, a także sport, gry, muzyka, sztuki i spacery. Zaledwie siedem lat po ich przybyciu salezjanie zorganizowali zespół muzyczny, wraz ze wszystkim, dla Mylapore. [15] W Bombaju gang został uznany za „dobry sposób na propagandę”. [16] W Goa, portugalskiej kolonii, praca salezjańska rozpoczęła się od piłki nożnej i oratorium. [17] W Thanjavur ponad 30 000 ludzi, głównie Hindusów, przybyło, by być świadkami świętej reprezentacji Męki Chrystusa. [18] Nowe środowisko salezjańskie zaoferowało Indiom nowe znaki i symbole, aby wyrazić radość i optymizm chrześcijański.

Krótko mówiąc, salezjanie stworzyli „środowisko komunikacyjne”, w którym można przekazywać wartości ewangeliczne i wszczepić charyzmat salezjański. U podstaw ich potencjału komunikacyjnego leżał impuls duszpasterskiej gorliwości, który pobudził ich do przezwyciężenia ograniczeń. Niektórzy salezjanie tak dobrze nauczyli się lokalnych języków, że stali się znakomitymi promotorami lokalnych kultur, produkując gramatyki i książki w tych językach. [19] 

Niedługo potem rozpoczęły się ważne inicjatywy komunikacyjne z otwarciem warsztatów poligraficznych: w 1922 r. (Czyli w tym samym roku, w którym przybyli do Assam) w Shillong, w 1924 r. W Tanjore, w 1925 r. W Kalkucie, aw 1948 r. W Tirupattur. W regionie jest co najmniej osiem takich drukarni, które oprócz publikowania dobrej literatury szkolą młodych pracowników w prasie fachowej. Uruchomienie centrum kulturalnego w Vaduthali w 1975 r. I centrum katechetycznego w Kalkucie w 1977 r. Dało impuls do produkcji pomocy katechetycznych i audiowizualnych. Obecnie w regionie znajduje się około tuzina wydawnictw, centrów kultury i komunikacji, o różnych nazwach i językach, z których każdy ma swoje własne cele: prowincja Mumbai ma dwa centra, Kalkuta jedna, Guwahati trzy, Bangalore dwa, Chennai dwa, i Tiruchy jeden. Oprócz publikowania książek, centra te produkują również czasopisma, kasety audio i pomoce audiowizualne.

W 1930 roku salezjanie rozpoczęli wydawanie czasopisma „ Don Bosco in India” . Od 1951 r. W Indiach drukowano Biuletyn Salezjański , który od 1976 r. Nazywano Biuletynem Salezjańskim Ks. Bosko . Dziś Biuletyn Salezjański jest drukowany nie tylko w języku angielskim, ale także w sześciu językach wernakularnych. W 1937 roku, kiedy biskup Mathias zaczął publikować periodyk „ The Clergy Monthly” , w regionie było około 20 publikacji, ale z różnych powodów prawie wszystkie z nich przestały być publikowane. Pozostaje tylko w tamilskim Arumbu i ma nakład 20 000 egzemplarzy.

Od 1933 r. Opublikowano biuletyn prowincjonalny, unikalny dla wszystkich salezjańskich Indii. Stworzenie nowych prowincji dało początek nowym biuletynom. Dzisiaj jedenaście z 12 okręgów wyborczych ma własne biuletyny. Ponadto różne organizacje i instytucje w regionie mają również własne biuletyny dla swoich konkretnych słuchaczy. W regionie nie brakuje publikacji naukowych, głównie od dwóch teologów z Bangalore i Shillong.

Regularnie produkowane są dotacje katechetyczne i publikacje religijne, produkcje audio i wideo, programy radiowe i telewizyjne oraz filmy. Godne uwagi są Catechetics India , magazyn wydawany co kwartał, oraz Johnny , film wyprodukowany w 1994 r. W języku malajalamskim o pierwszych latach życia Ks. Bosko, aw jego kontynuacji, drugim filmie Bosco , zrealizowanym w 1999 r .; oba filmy są dubbingowane w języku angielskim i niektórych językach indyjskich.

Zadanie przebudzenia młodych ludzi do krytycznego korzystania z mediów poprzez „edukację medialną” również poczyniło postępy. Niektórzy salezjanie w ministerstwie wiejskim używają „mediów ludowych”, aby uświadomić uciskanym ludziom odległe wioski ich godność i prawa. Na uwagę zasługuje również film Mathia , wykonany tanio w języku Kokborok, który zdobył międzynarodową nagrodę za swoją wartość społeczną.

W „St. Anthony's College ”w Shillong (prowincja Guwahati) oraz w„ Don Bosco College ”w Angadikadavu (prowincja Bangalore), aby zaoferować szereg profesjonalnych szkoleń w zakresie mediów i technologii informacyjnych. Wkład salezjanów w komunikację społeczną w Kościele i społeczeństwie został uznany przez fakt, że dwóch salezjanów zostało wybranych na przewodniczących SIGNIS-INDIA i ICPA (Stowarzyszenie Prasy Katolickiej w Indiach).

Decydujący punkt zwrotny w dziedzinie komunikacji miał miejsce w marcu 1993 r., Kiedy Salezjańska Konferencja Inspektorialna Indii utworzyła BOSCOM-INDIA, krajowy organ wykonawczy koordynujący inicjatywy komunikacyjne prowincji. Najważniejsze z nich to dwie dotacje ukończone w perspektywie nowego tysiąclecia: plan formacyjny salezjanów w komunikacji społecznej, zatytułowany Pasterze dla wieku informacyjnego („Pasterze epoki komputerów”) i Don Bosco Multimedia India , pierwszy katalog kompletny ze wszystkimi centrami produkcyjnymi w Indiach.

Jakkolwiek zachęcający może być postęp w komunikacji społecznej, inicjatywy salezjańskie w Azji Południowej to tylko kropla w rozległym oceanie, który jest kompleksem medialnym. [20] Wyzwaniem jest uczynienie „ Da mihi animas ” podstawą każdego projektu komunikacyjnego na poziomie prowincji i regionu, aby być obecnym i skutecznym w lokalnym kontekście, a jednocześnie być otwartym na dzielenie się i synergię w ramach szerszy region Azji Południowej, a nawet reszta świata salezjańskiego. Wszystko to będzie wymagało od salezjanów ścisłej współpracy ze świeckimi ekspertami z różnych kultur i środowisk religijnych w południowoazjatyckiej rzeczywistości.

4.5 Działalność misyjna

Salezjanie indyjscy poszli za wyborami dokonanymi przez pierwszych misjonarzy, którzy przynieśli charyzmat salezjański do Indii. Na mocy strategii rekrutacji zawodowej pierwszych misjonarzy (zwłaszcza Don Carreño) wielu młodych ludzi z różnych części kraju wstąpiło do salezjanów i wypełniło misję, z której opuścili ją misjonarze. Działania rządu, które powstrzymały napływ misjonarzy z zagranicy, nie mogły zatem osłabić pchnięcia i działalności misyjnej poprzednich czasów. Współbracia z Indii dotrzymywali kroku z równą gorliwością i odwagą.

Przełożeni (kościelni i salezjanie) uznali, że są dobrze wyszkoleni i gotowi przyjąć odpowiedzialność za animację i przywództwo na poziomie diecezjalnym, prowincjalnym i lokalnym. Dzisiaj wszyscy 10 arcybiskupów i biskupów oraz 12 przełożonych salezjańskich okręgów prawnych ma rdzenne pochodzenie; podobnie praktycznie wszyscy miejscowi przełożeni.

Tak jak pierwsi misjonarze zachęcali i promowali powołania indyjskie, sami współbracia indyjscy zadbali o lokalne powołania. Tak więc nawet te państwa, które nie miały tak wielu lokalnych powołań w pierwszej połowie wieku, takie jak Karnataka na południu i stany środkowych i północno-wschodnich Indii, zbierają teraz obfite żniwo powołań, zwłaszcza z grup plemiennych i adivasi. Niektóre prowincje północy i północnego wschodu nie są już zależne od powołań na południowych stanach, jak to było kiedyś.

Historia ewangelizacji postępuje w sposób ciągły i bezpieczny, bez nagłaśniania, z obawy przed nieporozumieniami i przeszkodami ze strony fundamentalistów. Wbrew wysuwanej krytyce, że misje salezjańskie zniszczyły bogate kultury plemienne tego obszaru, nie pozostawiając po nich śladu, mamy wspaniałe Centrum Kultur Tubylczych Ks. Bosko w Shillong, gdzie w 13 salonach są one zachowane i zaprezentował różne artefakty i tradycyjne produkty wszystkich plemion północno-wschodnich. Z wyspecjalizowaną biblioteką liczącą około 10 000 tomów centrum oferuje łatwość badań, seminariów i konferencji na temat kultur plemiennych na północnym wschodzie oraz rozwoju kulturalnego ludzi.

Innym bardzo pocieszającym aspektem działalności misyjnej Regionu jest to, że po przyjęciu misjonarzy z zagranicy na około sześć dekad, teraz spłaca dług, jaki ma wobec Kościoła i Zgromadzenia. Od 1980 r. Region wysyła misjonarzy do innych części świata, aby zasiać ewangelię i rozpowszechniać charyzmat Ks. Bosko. Kiedy 25 lat temu Don Egidio Viganò uruchomił „Progetto Africa”, region bardzo pozytywnie zareagował na jego apel. Okręg wyborczy Afryki Wschodniej, najpierw jako delegacja, a następnie jako prowincja, zawsze kierowany był przez salezjanów z Indii, a obecnie 65 indyjskich salezjanów pracuje tam jako misjonarze; niektórzy wrócili do Indii z tego czy innego powodu, jeden zginął, a inny zmarł w Afryce Wschodniej. Jest wtedy 16 indyjskich salezjanów pracujących w innych prowincjach Afryki, 16 w regionie Azji Wschodniej, 4 w regionie Włoch - Bliskiego Wschodu oraz w krajach europejskich i 3 w Ameryce Południowej. Tak więc całkowita liczba misjonarzy Regionu, którzy pracują za granicą, wynosi 107[21] , w tym 24, które zostały mi zaoferowane jako dar Stulecia.

Szczególna wzmianka zasługuje na misję Arunachala , która jest czymś szczególnym w działalności misyjnej Regionu. Arunachal Pradesh jest jednym z indyjskich stanów na północno-wschodnim krańcu Indii, graniczącym z Chinami. Jego populacja jest całkowicie plemienna; plemiona te żyły przez wieki w wirtualnej ignorancji, przesądach, absolutnym ubóstwie, zapomnieniu i izolacji, uciskane przez niezdrowe obyczaje społeczne, odcięte od reszty świata. Salezjanie z północnego wschodu byli pionierami przynoszącymi wiarę chrześcijańską i edukację tej pięknej ziemi i jej mieszkańcom.

Rząd Indii uchwalił ustawę zakazującą misjonarzom wstępu do Arunachal Pradesh, z powodu szczególnego powodu, by zachować nienaruszoną kulturę plemion. Edukacja i ewangelizacja w Arunachal rozpoczęła się w 1978 r., Kiedy pewien pan Wanglat Lowangcha, młody wódz jednego z plemion, przybył do Shillong, szukając szkoły, by wysłać tam swoich młodych ludzi. Tam spotkał Don Tommaso Menamparampila (obecnego arcybiskupa Guwahati), który bardzo serdecznie przyjął młodych; nawiązana przyjaźń otworzyła drogę do wizyty Don Tommaso w Arunachal w ciągu kilku miesięcy. Ta wizyta mogła się skończyć tragicznie, ponieważ jeep, w którym podróżował, zderzył się z jeepem wojskowego konwoju. Don Tommaso został ranny, a kiedy wracał do domu Wanglata, wódz plemienny poprosił go, aby ochrzcił go swoją rodziną. Ta tragiczna noc zmieniła się u zarania wspaniałej ery dla ludu Arunachal.

Il racconto dell’incontro e del battesimo clandestino del capo-tribù si diffuse rapidamente nell’Ispettoria di Guwahati (attualmente Dimapur e Guwahati) e i salesiani aprirono le porte delle loro scuole alla gioventù tribale di Arunachal. Quando gli studenti ritornavano a casa per le vacanze, la gente fu sorpresa nel vederli educati e ben istruiti. Ciò portò molti a mandare un maggior numero dei loro ragazzi alle scuole cattoliche; e finalmente essi stessi abbracciarono il cattolicesimo e ricevettero il battesimo. Wanglat divenne un apostolo della sua gente. Un anno dopo il suo battesimo egli preparò 600 persone del suo villaggio per il battesimo. Il governo non permise al vescovo salesiano, Mons. Robert Kerketta, e ad altri di entrare nel territorio. Ma la gente tenne duro e costrinse le autorità a permettere l’entrata dei missionari nel proprio territorio.

Coraz więcej młodych ludzi przychodziło studiować w naszych szkołach i wracało jako apostołowie i ewangelizatorzy własnego narodu. Proces trwał aż do dzisiaj, po ćwierćwieczu, Kościół w Arunachal Pradesh jest dobrze ugruntowany, z dwiema diecezjami, na czele której stoi biskup salezjański. Edukacja była potężnym sposobem na uświadomienie tego ludu!

Parafie

Większość pracy misyjnej wykonywanej przez salezjanów w regionie w ostatnim stuleciu była prowadzona przez parafie. Do nich dodano stacje misyjne, z których niektóre, w pierwszych dniach, były tak daleko, że potrzebna była podróż wielu dni pieszo, aby do nich dotrzeć. W niektórych misyjnych obszarach Assamu misjonarz odwiedził wszystkie wioski i miejsca misji przez cały rok. W centrum parafialnym znajdowała się szkoła i staż, jeden dla chłopców, kierowany przez salezjanów, a drugi dla dziewcząt, kierowany przez zakonnice. W ten sposób, poprzez parafię i szkołę, dzieło ewangelizacji i wychowania ludu i młodzieży otrzymało pewną systematyczność i spójność.

Stopniowo rozwijały się stacje misyjne, stając się dojrzałymi parafiami, z różnymi usługami, a później, wraz ze wzrostem liczby wiernych, parafie zjednoczyły się, tworząc diecezję. Dziś mamy łącznie 207 parafii i ośrodków misyjnych, które zapewniają duchowe potrzeby 705,530 wiernych.

Program rozwoju społecznego jest integralną częścią działalności misyjnej

W wieloreligijnej sytuacji Indii bezpośrednia ewangelizacja i praca misyjna nie zawsze są możliwe. W niektórych obszarach programy rozwoju społecznego są jedyną możliwą metodą ewangelizacji.

Innym powodem wielkiego znaczenia programów rozwoju społecznego w regionie jest fakt, że ogromna większość ludności Indii nadal żyje w warunkach niedorozwoju. Często brakuje edukacji, która jest początkiem prawdziwego rozwoju, zwłaszcza na obszarach wiejskich. Ponadto są pilne problemy społeczne, z którymi musi się zmierzyć misjonarz, jeśli chce on zapewnić, że jego praca ewangelizacyjna jest skuteczna i znacząca dla ludzi - problemy takie jak ubóstwo gospodarcze, nierówny podział dóbr, ucisk biednych przez część bogatych i potężnych itd.

Salezjanie Regionu stają wobec tych problemów z prawdziwą kompetencją i ewangeliczną wizją i są zdecydowani bronić uciskanych, zdeptanych i wyzyskiwanych, ignorantów i analfabetów. W każdej Prowincji Regionu wielu salezjanów i zespół wykwalifikowanego personelu prowadzi programy i przeznacza fundusze i siłę roboczą na osiągnięcie tych celów. W pełni wspierani przez prowincje liczą na dobrze wyposażone biura rozwoju z personelem, zarówno salezjańskim, jak i świeckim; projekty są finansowane przez fundusze lokalne, aw dużej mierze przez Przełożonego Generalnego i agencje zagraniczne, które zbierają fundusze dla potrzebujących populacji.

W regionie istnieje co najmniej 138 prac na rzecz rozwoju społecznego, a ich beneficjenci stanowią około 80 000 osób różnych kategorii i różnych potrzeb. Wśród najważniejszych inicjatyw na rzecz społecznego podniesienia najbiedniejszych znajdują się: sieć Bosco Reach Out na północnym wschodzie, Bosco Gramin Vikas Kendra w okręgu Ahmednagar w prowincji Mumbai, Akcja Ludowa na rzecz wiejskiego przebudzenia („Akcja ludowa na rzecz wiejskiego przebudzenia”) w Andhra Pradesh, ruchu ludów na wzgórzach Jawadhi prowincji Chennai, oraz program rozwoju społeczności rybaków(„Program rozwoju społeczności rybaków”) w Kollam w prowincji Bangalore. Nie możemy pominąć nadzwyczajnej pomocy udzielonej przez salezjanów ze Sri Lanki i obszarów przybrzeżnych prowincji Chennai i Tiruchy w okresie po tsunami w grudniu 2004 r., A także praca pacjentów nad rehabilitacją rybaków i sierot przesiedlonych przez katastrofalna fala tsunami.  

 

5. Świętość pierwszych misjonarzy

Prawdziwe wszczepienie charyzmatu pociąga za sobą owoce świętości. Chciałbym tutaj przypomnieć dwóch misjonarzy, którzy poważnie potraktowali swoje powołanie do bycia misjonarzami i ich powołanie do świętości. Ich imiona są wśród Sług Bożych naszego Towarzystwa.

Arcybiskup Stefano Ferrando (1895-1978)

Stefano Ferrando urodził się 28 września 1895 r. W bardzo religijnej rodzinie z Rossiglione, w prowincji Genua. Później powie: „od mojej rodziny otrzymałem bogate dziedzictwo wielkiej miłości do Boga i Madonny, ducha poświęcenia i radosnej natury”. [22]

Zaraz po swoim pierwszym zawodzie w 1912 r., Gdy jego przełożeni poprosili go o wybór przyszłego apostolatu, bez wahania wybrał misjonarza. Po odbyciu służby wojskowej w czasie wojny, podczas której otrzymał certyfikaty i medale za męstwo i odwagę, w 1923 r. Został wyświęcony na kapłana. Jego misyjne marzenie spełniło się, gdy pozwolono mu wyjechać do Indii, razem z duchownym i ośmioma młodymi nowicjuszami. Przybył do Shillong 22 grudnia tego roku.

Przybywając do krainy swego marzenia misyjnego, jego gorliwość apostolska nie miała granic. Na początku był „partnerem”, a następnie mistrzem nowicjuszy i dyrektorem domu formacyjnego. W tym czasie musiał także zastąpić prefekta apostolskiego, prałata Mathiasa, pod jego nieobecność. Nawet gdy wypełniał te obowiązki, był misjonarzem w głębi swego serca i nigdy nie przegapił okazji, aby odwiedzić wioski i głosić Ewangelię.

W 1934 r. Został konsekrowany na biskupa Krishnagar, a w 1935 r. Przeniesiony do Shillong. Jego motto biskupie brzmiało „ Apostoł Chrystusa ”. Jako apostoł Chrystusa odwiedzał pieszo tereny misyjne i wioski, na co pozwalało mu zdrowie. Mawiał kapłanom: „Nie możecie włączyć maszyn, aby nawracać dusze; aby zbliżyć się do ludzi i rozwiązać ich problemy, musisz iść pieszo ”, [23] i dlatego, nawet jako biskup, szedł milami w poszukiwaniu dusz. Idąc za przykładem Apostoła Narodów, uczynił wszystko dla wszystkich, ucząc się języków swego ludu, ich zwyczajów i obyczajów, aby zrozumieć ich etos i skuteczniej głosić im Chrystusa.

Mons. Ferrando był biskupem Shillong przez 35 długich lat, podczas których rozwijał dobrze diecezję. Często modlił się: „Panie, jako pasterz trzody, ofiarowuję moje życie jako ofiarę za dobro owiec, zbawienie dusz powierzonych mojej opiece”. Pan naprawdę wysłuchał jego modlitwy i pobłogosławił jego diecezję Shillong, która pomnożyła się do tego stopnia, że ​​dziś w północno-wschodnich Indiach znajdują się 3 archidiecezje i 10 diecezji.

Z tą samą gorliwością apostolską troszczył się o lokalne powołania i założył zgromadzenie zakonne „Sióstr Misjonarek Maryi Wspomożycielki”, o których mówiliśmy powyżej. Był znany i doceniany za prostotę, jowialność, a przede wszystkim za świętość. Zmarł w 1978 roku i początkowo został pochowany w grobie swojej rodziny w Roussillon. Później, pozostając przy swoim pragnieniu, aby jego kości zostały pogrzebane w ziemi wzgórz Khasi, jego szczątki zostały przeniesione do kaplicy klasztoru Generalatu Sióstr. W 1998 r. Wprowadzono przyczynę jego beatyfikacji i kanonizacji.

Don Francesco Convertini (1898-1976)

Francesco Convertini urodził się w 1898 r. W Papariello, wiosce w Murgii w prowincji Brindisi we Włoszech. Stracił ojca, gdy nie miał jeszcze dwóch miesięcy, a jego matka po ponownym małżeństwie zmarła, gdy Francesco miał 11 lat. To właśnie ojczym opiekował się sierotą. Wciąż był chłopcem, pracował ze skromną pensją w dwóch chłopskich rodzinach, które były dla niego miłe. Nauczył się czytać i pisać, nawet zakochał się w dziewczynie, mówiąc jej, że jest gotów ją poślubić. Po odbyciu służby wojskowej w czasie wojny, niezadowolony z pracy rolnika, znalazł pracę jako urzędnik w Turynie.

Punkt zwrotny w jego życiu miał miejsce w Turynie. Wchodząc do bazyliki Maryi Wspomożycielki, aby wyznać, Franciszek spotkał się z Don Amadei, który zapytał go w sposób nieokreślony: „Czy chciałbyś zostać misjonarzem?”. Przez jakiś czas zapomniał o incydencie, ale później spotkał się ponownie z Don Amadei i ostatecznie postanowił zostać misjonarzem. Wziął odwagę i wyjaśnił rzeczy swojej dziewczynie.

Wstąpił do misjonarza Aspirantate „Mons. Cagliero ”Ivrea, gdzie musiał uczyć się wraz z towarzyszami, którzy byli jedenaście lat młodsi od niego. Nie był zbyt inteligentny, ale pragnienie bycia misjonarzem pobudziło go. Jednym z jego nauczycieli, powiedział: „Francis nauczyłem się więcej niż na kolanach siedzi w badaniu klasie” [24] , takie było jego miłość do Jezusa Eucharystycznego, w którego obecności spędził długie godziny na modlitwie.

W 1927 roku otrzymał habit duchowny od Przełożonego Generalnego Don Filippo Rinaldiego, który przydzielił go już do misji Assam. Kiedy przybył do Assam, odbył nowicjat i studia na kapłaństwo, aw 1935 r. Został wyświęcony na kapłana. W latach młodości nauczył się khasi, języka używanego w Shillong. Po święceniach został wysłany do Krishnagar i, ubogi w języki, musiał nauczyć się nowego języka, bengalskiego. Prawdę mówiąc, nigdy nie nauczył się bengalskiego na tyle, by móc swobodnie rozmawiać, a tym bardziej utrzymywać wymowne homilie niedzielne. Ale ludzie kochali go za jego prostotę i bardzo łatwo przywiązał się do niego. Docenili jego kazania, podane w nieco chaotycznym bengalskim, ponieważ widzieli przekonanie, z którym mówił.

Don Convertini zasłużył na dusze dla Chrystusa poprzez modlitwę, kazanie i ofiarę. Stając się jednym z Indianami, cieszył się, gdy Indie uzyskały niepodległość w 1947 r. I zapłakały wraz z nimi śmierć Mahatmy Gandhiego; mimo że z urodzenia był Włochem, w sercu był Hindusem: zapytał i uzyskał obywatelstwo indyjskie. Biskup i kapłani, siostry i świeccy wszyscy chcieli, aby był spowiednikiem, ponieważ znaleźli w nim uosobienie miłosierdzia Bożego, Jego ubóstwo było przysłowiowe: urodzony biedny, ubogi przez powołanie i z wyboru, pozostał ubogi jak jego lud i często chodził boso.

Był przyjacielem wszystkich, dużych i małych, bogatych i biednych. Nawiązując kontakt z prostotą Don Convertiniego, niektórzy ważni ludzie Bengalu przeszli na katolicyzm; inni byli pod wrażeniem i nazywali go „prorokiem i świętym”; jeszcze inni byli „zafascynowani sposobem, w jaki uczynił znak krzyża”, podczas gdy byli tacy, którzy twierdzili, że „sama obecność tego świętego kapłana była inspiracją”. [25]   

Pochłonięty pracą i dręczony wieloma dolegliwościami, zmarł 11 lutego 1976 r. Wszyscy, którzy znali Don Convertiniego, mogli potwierdzić, że był żywym świadectwem Ewangelii, którą głosił. Przyczyna jego beatyfikacji została oficjalnie wprowadzona w 1997 roku.

 

6. Wielkie wyzwania regionu

Region Azji Południowej, pełen milionów młodych ludzi, którzy starają się budować dla siebie lepszą przyszłość, a jednocześnie są bogaci w zasoby ludzkie, talenty, kreatywność i energię, to wciąż ogromne pole bardzo obiecujące dla misji salezjańskiej.

W pierwszych stu latach obecności i działalności salezjańskiej w Regionie nastąpił bujny rozkwit inicjatyw i prac, które dobrze wpisują się w różnorodne i naglące potrzeby młodzieży i ubogich. Przyszłość stanowi poważne wyzwanie i jest bardzo zachęcająca, pod warunkiem jednak, że salezjanie są wierni swojemu charyzmatowi salezjańskiemu i odbiorcom ich misji: jeśli głównym wyzwaniem jest ewangelizacja, priorytetem będzie życie według ewangelii na poziomie osobistym i wspólnotowym.

6.1 Dawanie Boga młodym ludziom, absolutny priorytet

Klimat kulturowy regionu oddycha Bogiem, dusza Indii, Sri Lanki i Myammar jest głęboko religijna. Nawet gdy wydaje się on zmiażdżony w opresyjnym ubóstwie, sztywnych podziałach kast i niezliczonych innych sprzeczności społecznych, jego tysiącletnie poszukiwanie Boga jest niestrudzone i głębokie. Jeśli w różnych formach cierpi z powodu głodu niezbędnych dóbr dla życia ludzi, jest jeszcze bardziej głodna niż doświadczenie Boga, a kiedy na scenie pojawia się autentycznie religijna osoba, natychmiast dotyka duszy ludu. Pomyśl o głębokim wpływie, jaki Mahatma Gandhi lub Matka Teresa miała na mieszkańców subkontynentu indyjskiego.

Dlatego najskuteczniejszą ofertą, jaką salezjanie w regionie mogą dać ubogim i młodym, jest przekazanie im Boga, ukazując im swoje prawdziwe imię i twarz w osobie Jezusa Chrystusa, poprzez świadectwo jego życia osobistego i Społeczność. Oto więc potrzeba oddania absolutnego prymatu Bogu i zachowania pasji dla Boga i dla młodych żywych. «Podobnie jak Ks. Bosko, wszyscy jesteśmy powołani na każdą okazję, aby być wychowawcami wiary. Naszą najbardziej wybitną nauką jest zatem poznanie Jezusa Chrystusa, a najgłębsza radość polega na objawieniu wszystkim niezgłębionym bogactwom Jego tajemnicy ”( Konst 34).

Oznacza to, że każde działanie musi wyraźnie zmierzać do ewangelizacji i wychowania do wiary młodych ludzi. Chodzi o to, aby wiedzieć, kim jesteśmy, gdzie stoimy i co chcemy robić dla młodych ludzi. Nasze Konstytucje wyrażają to bardzo szczerze: „Chodźmy z młodymi, aby doprowadzić ich do osoby zmartwychwstałego Pana, aby odkrywając w Nim iw Jego Ewangelii najwyższy sens jego istnienia, wzrastali jako nowi ludzie” ( Konst 34).

6.2 Życie pasjonujące się „missio ad gentes”

Misja nie oznacza po prostu działań, inicjatyw, prac, struktur. Jest to przede wszystkim pasja do zbawienia młodzieży, pasja, która ma swoje źródło „w samym sercu Chrystusa, apostoła Ojca” ( Konst. 11). To pasja, która odbijała się echem w sercu Księdza Bosko, sekretny silnik w głębi jego istoty, który wlewał energię i dawał witalność wszystkim, co robił lub mówił. Ksiądz Bosko żył i oddychał Da mihi animas każdym włóknem swego istnienia. To motto w cudowny sposób syntetyzowało istotę jego duchowości. Ta sama pasja do zbawienia młodzieży objęła pierwszych misjonarzy i popchnęła ich do przodu, aby uczynić niesamowite rzeczy, które wyjaśniają wspaniały wzrost i różnorodność obecności salezjańskiej w regionie.

Naturalnie, w kontekście wieloreligijnym, proces ten jest delikatny i napotyka trudności, zwłaszcza w niektórych sytuacjach i obszarach, w których łatwo mógłby zostać źle zrozumiany i uznany za prozelityzm. Ale to nie powinno nas powstrzymywać, ponieważ niezbywalnym prawem każdego człowieka jest poznanie Boga i Jego Syna, Jezusa Chrystusa, przy pełnym poszanowaniu jego wolności. Proces ten nie może być po prostu improwizowany. W kontekście wieloreligijnym, takim jak Azja Południowa, ewangelizacja i wychowanie w wierze muszą być starannie zaplanowane, prowadzone z należytą starannością i ściśle realizowane, z celami, strategiami i kierunkami działania odpowiednimi dla każdej sytuacji i dla każdego kontekst. W tej dziedzinie - trzeba przyznać, drodzy współbracia - jest jeszcze wiele do zrobienia,

Wszystko to oznacza, że ​​zapał misyjny, konkretny wyraz apostolskiej pasji Da mihi animas , musi trwać nieprzerwanie. Daleki od tego, by z czasem zmniejszał się lub schładzał, musi się raczej nasilać i rosnąć coraz bardziej. Nie możemy być po prostu zadowoleni z chwalebnej przeszłości. Chrystus wciąż pozostaje głoszony, Ewangelia głoszona, a Kościół i charyzmat salezjański muszą być zakorzenione w wielu innych obszarach i wielu młodych ludziach, którzy oczekują Dobrej Nowiny. Miłość Chrystusa wzywa nas (2 Kor 5,14) do rozpowszechniania Ewangelii.

Region otrzymał wiele w ciągu ostatnich stu lat dzięki nieustraszonym misjonarzom, o wielkim kalibrze i niekwestionowanej świętości. Teraz będzie musiał zrobić dla misji salezjańskiej na świecie to, co misjonarze włoscy i europejscy zrobili w pierwszych stu latach życia Zgromadzenia, czyli wypełnić świat młodymi misjonarzami, żarliwymi i odważnymi, którzy słuchają missio ad gentesjako nieuniknione zadanie apostolskie. Azja Południowa musi zatem podnieść oczy, otworzyć swoje serce, poszerzyć horyzonty i wysłać personel do dalszych pól misyjnych w samym Regionie i na całym świecie. Misje salezjańskie całego świata tego potrzebują dzisiaj, bardziej niż kiedykolwiek! Daje mi to głębokie wzruszenie, aby znaleźć misjonarzy z tego regionu już w różnych częściach świata, szczególnie w Afryce, gdzie piszą złote strony czynów misyjnych. Ale szczerze wierzę i nalegam, aby można było zrobić więcej. Południowa Azja może i musi pozostać misjonarzem! To jest jego czas, ponieważ jest silny w duchu, bogaty w entuzjazm apostolski i błogosławiony wieloma młodymi powołaniami. W imieniu Zgromadzenia i młodzieży świata modlę się: „Czekamy na ciebie, chodźcie między nami, nie możecie uciec!”

6.3 Wzmocnienie wspólnego życia

Charyzmat salezjański rodzi braterskie życie apostolskie, które Ks. Bosko podsumował w trzech elementach: życie i praca w unum locum, in unum spiritum, in unum agendi finem ( CGS , 498). Nasze Konstytucje zebrały tę inspirację z orientacyjnym nakazem: „Wspólne życie i praca jest dla nas salezjanów podstawowym wymogiem i pewnym sposobem realizacji naszego powołania” ( Konst. 49). Dzisiaj istnieje szczera potrzeba pomocy wspólnotom salezjańskim w uświadomieniu sobie i pogłębieniu tego wspólnego stylu życia i obecności wśród młodych ludzi, który przezwycięża indywidualizm, aktywizm, sektorowość.

Spójność liczbowa i jakościowa społeczności jest zadaniem, którego nie można pominąć; gwarantuje bowiem obecność wychowawczą wśród młodzieży i ewangelizacyjną skuteczność misji apostolskiej. Wymaga to od rządu na szczeblu prowincji osiągnięcia docelowej równowagi między ekspansją a konsolidacją prac; salezjanie nie mogą - ani nie powinni - czuć się odpowiedzialni za reagowanie na wszystkie potrzeby najuboższych, nawet pilnych, młodych ludzi; skuteczna służba nie powinna być utożsamiana z wielością ofert, ale z jakością świadczonych usług. Właśnie z tego powodu liczbę współbraci w poszczególnych wspólnotach należy dostosować do złożoności wspólnej misji apostolskiej.

W kontekście wieloetnicznym i wielokulturowym, który charakteryzuje region Azji Południowej, obecność wspólnot apostolskich, które są przejrzystymi świadkami braterstwa, szczerej akceptacji i wzajemnego szacunku, sprzyja wszczepianiu ewangelii i uzdrawianiu społeczeństwa. Budowanie braterskich wspólnot jest już ewangelizacją w toku, najskuteczniejszym sposobem dzisiaj na ewangelię. Dlatego należy zapewnić formę życia braterskiego w społecznościach, która unika wszelkiego rodzaju dyskryminacji; wszelka nierówność, dozwolona lub po prostu cierpiąca, zaszkodziłaby jakości naszego świadectwa i naraziłaby ewangelizację.

Dlatego należy zachęcać, że w społecznościach lokalnych lub prowincjonalnych, gdzie występuje wyraźna obecność różnych kultur, grupy etniczne i kasty, procesy i inicjatywy są badane i wdrażane, aby pomóc współbraciom stawić czoła i docenić różnice i przezwyciężyć możliwe dolegliwości lub nieporozumienia. Nie byłoby wykluczone zajmowanie się tymi kwestiami na poziomie regionalnym, aby dzięki lepszemu rozeznaniu dokonywać wspólnych i wspólnych wyborów w regionie.

6.4 Dbanie o charyzmatyczną identyfikację współbraci

Biorąc pod uwagę rosnącą liczbę, szkolenie jest niezbędne do utrzymania i pogłębienia charyzmatycznej identyfikacji; pozostaje kluczowym punktem, aby zapewnić wzrost nie tylko w liczbach, ale przede wszystkim w jakości. Formacja, zarówno początkowa, jak i trwająca, musi podtrzymywać ducha, zapał i misję, które obecnie charakteryzują region. Potrzebujemy salezjanów wysokiej jakości, salezjanów o silnej tożsamości charyzmatycznej, salezjanów zapalonych pasją apostolską.

Formacja musi być przede wszystkim ukierunkowana na rozpalanie i podtrzymywanie żywej i skutecznej apostolskiej pasji Da mihi animas w jej podwójnym punkcie odniesienia: pasji do Boga i pasji dla młodych i biednych. Bez tego płomienia w naszych sercach jesteśmy bezużyteczni, bezduszni, bezcelowi, rzucani przez każdy kaprys i kaprys, bez jasnego pojęcia, dokąd zmierzamy. Ta podwójna pasja to przede wszystkim dar Boży, dany jako nasienie wraz z powołaniem salezjańskim. Ale ten początkowy dar jest również odpowiedzialnością i zadaniem: podsycenie płomienia, sprawienie, by wzrastał, utrzymywanie go zawsze na jasnym i jasnym tle. Jest to główne zadanie formacji początkowej i ciągłej : zapewnienie, że apostolska pasja Da mihi animas stać się centrum, syntezą, centralnym punktem egzystencji, sercem duchowości.

Ta formacja, aby być obecną, musi być głęboko inkulturowana, to znaczy zakorzeniona przede wszystkim w Ewangelii, przeżywana zgodnie z charyzmatem salezjańskim, a jednak w kulturze, tradycjach i etosach ludzi, którym jesteście powołani służyć. Poprzez salezjanów z Azji Południowej Ksiądz Bosko musi mieć twarz indyjską, birmańską, nepalską, syngaleską. Ewangelia i charyzmat salezjański, zasadzone w żyznej glebie Azji Południowej, muszą zakorzenić się, rozwijać i rozkwitać. Oznacza to naukę języka, przyswajanie kultury, przyjmowanie zdrowych tradycji ludzi, zwłaszcza młodych i biednych.

Jednocześnie trzeba być świadomym i postępować zgodnie z tym, że żadna kultura, bez względu na to, jak starożytna i szlachetna, nie jest absolutna. Jak każde ludzkie przedsięwzięcie ma swoje ograniczenia i wady, czasem poważne. Każda kultura musi zostać oczyszczona i udoskonalona przez Ewangelię. Każda kultura, aby być wierna sobie, musi otworzyć się na inne kultury. Zamykając się, zastyga, więdnie i umiera. Zamiast tego otwarcie i interakcja z innymi kulturami ożywia i rozkwita.

Formacja przez całe życie, przyjęta jako projekt osobisty i żyjąca w społeczności, pomaga w silnym osadzeniu stóp w społeczno-kulturowych realiach ludzi, tak aby umysł był otwarty na wszystko, co jest prawdziwe i dobre, gdziekolwiek jest. znajdzie, przynosząc - jak mówią dzisiaj - myślenie globalnie, ale działa lokalnie.

Jest jeszcze wiele do zrobienia! Azja Południowa nie może spoczywać na laurach, jakby kontemplując chwalebną przeszłość. Obchody stulecia muszą pobudzić nas do patrzenia w przyszłość i do realizacji wielkiej misji Pana i marzenia Ks. Bosko w regionie.

Niech Pan, dzięki macierzyńskiej pomocy Maryi i wstawiennictwu Ks. Bosko, błogosławi to szlachetne zadanie i sprawi, że rozkwitnie ono dla Jego chwały i zbawienia młodzieży!

Serdecznie,

Don Pascual Chávez Villanueva
Rettor Maggiore


[1] Zobacz biograficzne wspomnienia San Giovanni Bosco (MB) XI, s. 408.

[2] Zob. MB XII, s. 315.

[3] Zob. MB XIII, s. 36

[4] MB XVIII, s. 72-73.

[5] Zob. Annuarium Statisticum Ecclesiae 2004 , sekretarz stanu, Rationarium Generale Ecclesiae, Libreria Editrice Vaticana, 2006, s. 174, 205, 212, 221.

[6] Tamże.

[7] Tamże.

[8] Tamże.

[9] Tamże.

[10] Por. Thekkedath, J. Historia salezjanów Ks. Bosko w Indiach , obj. II, str. 1368-1375.

[11] Tamże. pp. 1375-1379.

[12] Tamże. str. 1375.

[13] Tamże. pp. 1375-76.

[14] Leo XIII, Ad Extremas , n. 4, 24 gi 1893.

[15] Zob. Thekkedath, A History I, s. 29.

[16] Zob. Thekkedath, A History I, s. 271.

[17] Zob. Thekkedath, A History I, s. 720.

[18] Zob. Thekkedath, A History I, s. 65.

[19] Por. Sebastian Karotemprel (red.), Kościół katolicki w północno-wschodnich Indiach, 1890-1990 , Shillong Vendrame Institute, 1993, s. 503

[20] Dane w Indiach są niesamowite: 55 780 gazet; radio pod kontrolą rządu z 213 centrami transmisji w 24 językach i 146 dialektach; przemysł filmowy, który jest największy na świecie, z roczną średnią produkcji 880 filmów fabularnych i 1200 krótkich filmów. 

[21] Jeden z nich, pracujący w Ameryce Południowej, Don Giorgio Puthenpura, założył zgromadzenie zakonne dla kobiet, zwane „Siostrami Zmartwychwstania”. Ich oficjalna fundacja miała miejsce w 1987 r. I zostali przyjęci do Rodziny Salezjańskiej w 2004 r. Mottem: „Chrystus zmartwychwstał, zmartwychwstańmy”, głoszą Słowo, inkulturują Ewangelię i nauczają ubogich poprzez katecheza.

[22] J. Puthenkalam i A. Mampra, Świętość w rodzinie salezjańskiej , s. 529.

[23] Tamże, P. 533

[24] Tamże, P. 551.

[25] Tamże. 558-559.