Świętość Salezjańska

Antonio de Almeida

 

 

 

 

 

 

 

Początek zapytania diecezjalnego: 14 - 8 - 1993; Podsumowanie zapytania: 14-8-2001

Zostań salezjaninem w Brazylii

Antonio de Almeida Lustosa urodził się 11 lutego 1886 r. W chłopskiej burżuazyjnej rodzinie São João del Rei w brazylijskim stanie Minas Gerais.

Od rodziców nauczył się ducha poświęcenia i wartości pracy. Salezjanie otworzyli Kolegium Don Bosco w Cachoreira do Campo kilka lat temu, a Antonio w wieku szesnastu lat. Dwa lata później postanowił zostać salezjaninem, odznaczał się intelektualną ostrością i zaangażowaniem w życie religijne.

W wieku 26 lat został wyświęcony na kapłana. Został wybrany na mistrza nowicjuszy. Został mianowany dyrektorem w Lavrinhas, odpowiedzialnym za szkolenie aspirantów salezjańskich oraz studentów filozofii i teologii. Oprócz nauczania uczył wielu duchownych w apostolacie salezjańskim, z ich pomocą ożywiając sąsiednie parafie i oratoria.

Biskup Uberaba, następnie archviescovo w Belém do Parà

W 1925 roku został zaproszony do przyjęcia nominacji na biskupa Uberaby, diecezji robotników i górników. Chciał zostać konsekrowany 11 lutego, co przypomniało mu o obecności Matki Bożej w jego życiu. Znalazł seminarium praktycznie puste. Po roku miał wokół siebie około trzydziestu seminarzystów gimnazjalnych. Opiekował się zepchniętymi na margines, czyniąc z siebie pilną potrzebę sprawiedliwości społecznej. Po czterech latach został przeniesiony do Corumbà w Mato Grosso, największym i najtrudniejszym miejscu ewangelizacji. Po zaledwie dwóch latach został mianowany arcybiskupem Belém do Parà, ogromnej diecezji Norte. Przebywał tam przez dziesięć lat, szczycąc się swoją zwykłą hojnością. W 1941 r. Został przeniesiony do ważnej siedziby Fortaleza, stolicy stanu Cearà.

Biskup sprawiedliwości społecznej

Tutaj dał z siebie to, co najlepsze w 22 latach pobytu, żyjąc intensywnie „Da mihi animas” Ks. Bosko. Uważany jest za biskupa sprawiedliwości społecznej. Uświadamia sobie, że pierwsza ewangelizacja polega na przywróceniu godności najbiedniejszym ludziom i rodzinom. Następnie pomyśl o założeniu klinik, szpitala „San Giuseppe”, bezpłatnych popularnych szkół i klubów pracowniczych. Inauguracja zupy biednych i służb społecznych Archidiecezji. Nie zapominając o trosce o dusze, daje życie przed seminarium, sanktuarium „Madonna di Fatima” i stacji radiowej „Assumption Cearense”.

Znaleziono „the Josephites”

Aby pomóc rodzinom wiejskim, założył Zgromadzenie „Giuseppine”, obecnie obecne w różnych stanach brazylijskich. Mons. Lustosa był, jak Ks. Bosko, płodnym pisarzem w najróżniejszych dziedzinach: teologii, filozofii, duchowości, hagiografii, literatury, geologii, botaniki. Był bardzo utalentowany także w dziedzinie sztuki: są to witraże katedry w Fortalezie.

W 1963 r., Po 38 latach działalności biskupiej, przeszedł na emeryturę do Domu Salezjańskiego w Carpina. gdzie spędził ostatnie piętnaście lat i gdzie zmarł 14 sierpnia 1974 r. Jego ciało spoczywa w katedrze w Fortalezie.